De wereld door de ogen van Alimonia

Wordpress

2011-11-11T15:16:00.002+01:00

Deze blog is stopgezet.

Gelieve mijn blog te volgen op:

http://alimonia1.wordpress.com/

Winkelhorror

2011-07-10T18:43:00.001+02:00

"Ga maar voor", moet de meest uitgesproken zin door mij van de afgelopen jaren zijn. Het is niet omdat ik een vriendelijk vrouw ben, maar omdat ik er een reden voor heb. Ik heb namelijk een ontzettend grote angst voor winkels en nog meer voor kassa's.

Ik zal niet zomaar een winkel binnenwandelen omdat ik er toevallig passeer. Nee, voor ik een winkel binnenstap heb ik de winkel al grondig gecheckt. Meestal ga ik dan ook altijd dezelfde bekende winkels binnen. Een onbekende winkel bezorgt mij stress waardoor ik net zo snel terug buiten stap als ik ben binnengewandeld.

Ik haat kleine winkels waar je direct in aanraking komt met personeel. Je wordt er direct overmand door een vreselijk beangstigend en beklemmend gevoel. Je hebt constant het gevoel dat ze al je bewegingen controleren, analyseren en noteren. En dus ga ik nooit onberekend zo'n winkel binnen.

In grotere winkels heb je een vrijer gevoel. Je kan de winkel op je gemak doorwandelen zonder er lastig gevallen te worden door personeel. Het nadeel van deze soort winkels is wel het aantal klanten dat hier aanzienlijker hoger ligt. En deze groep van mensen kunnen soms nog ambetanter zijn dan gewoonweg personeel. Ofwel blokkeren ze de weg met hun karretjes, ofwel staren ze je aan alsof ze nog nooit iemand maandverband of tampons hebben zien meenemen ofwel word je aangesproken omdat ze denken dat je van de winkel bent. Kortom, je hebt er geen rust.

Aan de kassa's maak ik elke keer opnieuw dezelfde horror mee. Ik zal nooit (!) naar een kassa gaan als ik nog niet weet hoeveel het mij zal kosten en voor ik het geld effectief gepast klaar heb. Een rij mensen voor mij vind ik niet erg, maar vanaf het moment dat er mensen achter mij beginnen te staan, schiet ik in paniek. Ik ben bang dat ze naar mijn gat staren. Dat ze mijn bewegingen observeren - wat doe je anders als je tijd hebt en je moet wachten? - en roddelen over mij. En dus zeg ik op een vriendelijke manier: "Gaat u maar voor. Ik ben iets vergeten", terwijl ik verdwijn en mij naar een andere kassa begeef. En zo gebeurt het mij wel vaker dat ik langer aan de kassa's ronddool dan ik effectief in de winkel heb rondgekeken.

Dus, de volgende keer dat iemand je laat voorgaan, onthou dan dat dit geen vriendelijke daad is.

Enquête

2011-02-05T15:41:00.000+01:00

Als het één ding is waar ik een bloedhekel aan heb, dan zijn het wel enquêtes. Om één of andere reden ben ik de laatste maanden erg populair. Zoveel telefoons heb ik op die paar maanden nog nooit gehad in mijn gans leven! Maar blijkbaar is 25 jaar (of het worden van) een ideale doelgroep.

Elke keer is het hetzelfde, alleen zijn de vragen anders. Maar ik heb een tactiek ontwikkeld om zo snel mogelijk van het gesprek verlost te zijn én toch beleefd te blijven. Op elke, maar dan ook elke vraag, die ze mij stellen antwoord ik simpel, kort én beleefd: "nee" op. Ik blijf elke keer verbaasd zijn van niet niet opvallen van mijn tactiek. Geen één keer heb ik een verbaasde ondervrager aan de lijn gehad. Nochtans heb ik mij bij bepaalde vragen serieus moeten inhouden. "Kent u coca cola?". "Nee" antwoordde ik twijfelend. Natuurlijk ken ik Coca Cola. Wie kent er dat nu niet? Zelfs in Afrika kennen ze Coca Cola. Maar ik, Alimonia, nee ik ken Coca Cola niet. En gelukkig maar. Of ik kreeg vervelende vragen voorgeschoteld.

En toch heb ik veel respect voor de ondervragers. Je moet het maar doen. Mensen storen op hun vrije avond na een dagje hard werken. Het laatste wat deze mensen willen doen is, ja juist, vragen beantwoorden. En toch blijven ze beleefd en correct. "Nee ik heb nu geen tijd". "Past morgen dan om 20.30?" proberen ze. En nog voor je een nee kan uitspreken, hebben ze het al genoteerd en bellen ze je stipt om 20.30 de volgende dag.

Maar gisteren ging het te ver. Het was de zoveelste enquête van de week. Vreemd genoeg vielen ze mij niet telefonisch lastig, maar in het echt. Het was op een plaats en een moment waar je het zeker niet verwacht. Omstreeks 7 uur 's avonds werd ik uit mijn slaap gehaald in de lijnbus. Of ik geen papier wou invullen. Een enquête. "Een enquête" riep ik al lachend. "Ja natuurlijk vul ik dat met plezier in, mevrouw". "Ik heb niets anders te doen. Ik heb een ganse dag hard gewerkt, ik ben doodop en u komt mij doodleuk storen op de bus. Voor een enquête! Een enquête van de lijn". "Wil je het invullen, juffrouw?" vroeg ze nog een keer. "Mevrouw", zei ik haar terwijl ik mij recht zette. "Mevrouw, denkt u nu echt dat het invullen van deze enquête de stiptheid van de bussen zal verbeteren? Denkt u nu echt dat ze met mijn mening gaan rekening houden? Ik stuur elke maand een klacht naar de lijn en de ombudsdienst en het enigste dat ze kunnen zeggen is "het spijt ons zeer". Dus mevrouw, nee ik vul uw enquête niet in."

Maar bel mij anders volgende week vrijdag om 20.30. Dan zal ik uw enquête met plezier beantwoorden.

Een stapje voor

2011-01-15T18:27:00.000+01:00

Ze stond een stapje voor op mij. Of althans dat is wat ik dacht. Ze had namelijk al haar liefde aan hem verkondigd. Ja. Ze bleek een concurrente van mij te zijn. Een andere vrouw. In het leven van hem. Ook al was (en is) hij niet van mij, was ik jaloers. Ik liet het niet merken toen hij mij hiervan op de hoogte bracht. "Ah ja?" probeerde ik emotieloos te zeggen.

Ik weet niet of hij mij dat vertelde om mij jaloers te maken of om wraak te nemen. Ik had hem namelijk een week ervoor verteld over de toenaderingspogingen van een andere jongen. "Ah serieus?" zei hij. "En wat doet hij dan?" vroeg hij. "En wie is het? En wat vind je van hem? En hoe vaak zien jullie elkaar?". En zo ging het maar door. Een half uur lang werd ik ondervraagd. Vermoeiend. Dat hij het er zo lastig mee ging hebben, had ik nooit gedacht.

En dus wou hij hetzelfde bij mij creëren. Maar dat mislukte. En niet een beetje. Want ik toon mijn jaloerse gevoelens niet. Ik hou ze lekker voor mezelf en lijd in stilte. Want ja ik was jaloers. En niet een beetje.

Over haar schoonheid heb ik weinig te melden. In mijn ogen zijn bijna alle vrouwen knapper dan mij. En dus zij ook. Al moet ik bekennen dat de 3 mannen aan wie ik de vergelijking had laten maken, mij knapper vonden dan haar.

Maar dat suste mij niet. Ik was jaloers. Ze had immers haar gevoelens open en bloot aan hem getoond. "Ik wil jou", had ze hem gezegd. Duidelijker kon het haast niet. Ik bevond mij op een ander land. Een andere route. Maar dat is dan ook niet moeilijk. Ik had gekozen voor de moeilijke weg. Ik wou een koningin worden. Van ijs weliswaar. En dus weet hij niets van mijn gevoelens. Zelfs niet dat ik jaloers op haar ben.

Maar toen kwam het eruit. "Ze is dom. Nuja, niet dom, maar kunstmatig".

En toen lachtte ik.

Lichtjes.

Ik kon met mijn gevoel van geluk geen blijf. Dit was het mooiste onrechtstreekse compliment dat ik ooit gehad heb.

Zou hij het ook gemerkt hebben?

Gelukkig

2011-01-08T20:19:00.001+01:00

"Heb je nu nog geen vriend?" vroeg hij mij. "Nee" antwoordde ik hem. "Zeer goed :)!" stuurde hij terug. "Dan kunnen we elkaar nog eens zien, toch?" probeerde hij. Ik had op dat moment wel mijn geluk van de daken kunnen schreeuwen, maar ik probeerde mij kalm te houden. "Geen probleem" antwoordde ik koel.

En zo zien we elkaar weer binnenkort. Ik ben een happy mens. En daar kan momenteel niemand verandering in brengen. Zelfs niet die boze vrouw die stond die roepen en tieren in de winkel ik een kleedje met 50% korting net voor haar neus weg nam.

Tja. Het leven is voor de snelle.

Wintertaferelen Deel I

2011-01-02T10:14:00.003+01:00

Wintertaferelen Deel II

2011-01-02T09:00:00.000+01:00

Spellenclub

2011-01-01T16:24:00.001+01:00

Het moet ongeveer een paar maand geleden zijn dat ik op een openstratendag aangesproken werd door een niet onaardig knappe jongeman. "Heb je zin om wat spelletjes met mij te spelen?" vroeg hij mij. Nog ik voor ik mijn stoute gedachten de vrije loop kon laten gaan, haalde hij een paar gezelschapspellen boven. "Of had je wat anders gedacht?" knipoogde hij naar mij. Helemaal rood aangeslagen, probeerde ik er de humor van in te zien. "Hoeveel keer zou hij die mop al wel niet hebben toegepast?"vroeg ik mij stilletjes af.

Ondertussen haalde hij verschillende speldozen boven en begon er uitleg over te geven. Met het ene oog en oor probeerde ik naar zijn uitleg te luisteren. Met de overige lichaamsdelen analyseerde ik hem. "Wat een knappe kerel" was het enigste wat er toen op die moment in mijn hoofd afspeelde. Dat ik ooit gebeten zou zijn door gezelschapspellen, leek me op dat moment onmogelijk.

Een paar minuten later en een flyer rijker, nam ik afscheid van hem. "Tot volgende week" riep hij nog naar mij terwijl hij nog eens knipoogde. Met een lichte glimlach op mijn gezicht zei ik "misschien".

Ondertussen zijn we een paar maanden later en ben ik een trouwe bezoeker van de plaatselijk spellenclub. Ik amuseer er mij elke keer opnieuw. Dat 80% van de leden mannen zijn, heeft er natuurlijk ook mee te maken. Het lijkt er ook op dat ik meer en meer aanvaard word ik de spellenclub. Zo werd ik vorige week nog uitgenodigd op een exclusieve spellenavond bij één van de leden zijn thuis. We hebben gelachen, veel gespeeld en voornamelijk veel verloren.

Want dat hoort erbij.

Ik laat mij dan ook expres verliezen. Want ze zeggen toch altijd: geen geluk in het spel is geluk in de liefde.

En laat dat nu voor één keer aub is waar zijn !

Muziektip 33

2010-12-30T10:11:00.001+01:00

Zet 2 goeie zangers met een geweldig nummer bijeen onder leiding van Arjen Anthony Lucassen en je krijgt gegarandeerd vuurwerk.

Vreemd hoofd

2010-12-21T10:11:00.000+01:00

Het was een treinrit zoals een andere, maar toch zal ik ze niet gauw meer vergeten. En dat allemaal dankzij één jongen. Rond 18.34 besloot ik, samen met nog 100 andere passagiers, een trein naar huis te nemen. Al vrij snel viel mijn oog op een jongen. Hij had namelijk een vreemde vorm van zijn hoofd. Ik probeerde subtiel hem te analyseren via het raam. Ik wou immers niet te fel de aandacht trekken. Met mijn één oog gesloten en het andere open keek ik vol bewondering naar hem. Ik lachte een beetje. Stiekem.

Want ikzelf heb al jaren een probleem met mijn “dik” hoofd. Maar deze jongen had een ‘misvormd’ hoofd. Hij leek een beetje op een alien. Op één of andere manier moet hij mij in de gaten hebben gekregen. Telkens ik naar hem keek, keek hij naar mij. Zijn ogen glinsterden elke keer een beetje meer. Ik begon mij ongemakkelijk en nerveus te gedragen wat hem op één of andere reden hoop heeft moeten doen geven. “Miljaar” dacht ik bij mezelf. Straks denkt hij nog dat ik geïnteresseerd in hem ben. Nog voor ik het goed en wel besefte stond hij ineens voor mij. “Hallo”, zei hij op een rustige manier. “Alles goed?”. “Euhm ja hoor” antwoordde ik. “Is er een reden waarom u zo naar mij zit te staren?” vroeg hij mij. “Euhm”, zei ik terwijl ik waarschijnlijk rood aansloeg. “Ik kijk gewoon wat rond”, verzon ik. Er moet een ontzettend groot zwart kruis op mijn voorhoofd gestaan hebben want hij begon ineens heel hard te lachen.”Juist ja”, zei hij.

“Mag ik je mijn nummer geven?” vroeg hij. “Euhm, liever niet” zei ik zachtjes. “Het zit zo. Ik ben namelijk verliefd op iemand. Nuja. Niet echt verliefd, maar we zien elkaar geregeld. En als dat nog niet complex genoeg is ben ik al 2 jaar “echt” verliefd op iemand anders, maar daar durf ik nog niet eens naar kijken. Weet je wel.”. “Nee dus”, zei ik kort. “Ik zal je veel leed besparen. Geloof me maar”, zei ik. Hij knikte en bedankte mij.

“Geen probleem” zei hij. Ik was toch niet geïnteresseerd in u hoor. Sinds kort volg ik een cursus zelfvertrouwen en we hadden de opdracht gekregen om aan 10 mensen je telefoonnummer te geven. En aangezien u naar mij zat te staren, dacht ik….

Ik knikte gegeneerd en kon nog maar de helft verstaan wat hij zei.

“Geen probleem” zei ik hem nog terwijl zijn schaduw in het niets verdween.

Sinds vandaag kijk ik nooit nog naar mensen met een vreemd of dik hoofd. Belooft u hetzelfde te doen?

Hoop

2010-12-21T10:10:00.000+01:00

Het is moeilijk om over mijn lippen te krijgen, maar ik mis hem wel. Ondertussen is het al weer enkele weken geleden dat ik hem nog zag. De laatste keer had ik al mijn moed bijeen gesprokkeld om te vragen wanneer we elkaar nog eens zouden zien. Hij reageerde tegen al mijn verwachtingen in enthousiast en we zochten samen een datum uit. Door onvoorziene omstandigheden moesten we onze afspraak uitstellen. Ik was boos, teleurgesteld, maar vooral opgelucht. “Het is een excuus van hem” begonnen ze in mijn hoofd te fluisteren.

Ik zocht geen raad bij vriendinnen, vertelde er niemand iets over en liet hem voornamelijk niet merken dat ik hem miste. Innerlijk had ik verdriet, maar ik ben een harde en dus liet ik niemand hier iets van zien. En waarom zou ik in godsnaam iets laten merken als ik toch geen gevoelens voor hem heb?

En dus passeerden de weken tot ik ineens bericht van hem kreeg. Wanneer we elkaar nog eens zouden zien. “Zeg maar een datum”, stuurde ik hem terug. Tot op heden is het stil langs zijn kant. Heel erg vind ik dat niet. “Zie je wel dat hij je niet leuk vindt?” probeert een stem mij te vertellen. Misschien. Misschien ook niet. Waarom zou hij zelf voorstellen om mij te willen zien om het eigenlijk toch niet te willen?

Zo werkt het brain van een man niet.
Zo denken alleen vrouwen.

En dus is er nog hoop.

Al is maar een heel klein beetje.

Vat vol emoties

2010-12-19T00:43:00.000+01:00

Op dit moment ben ik een vat vol emoties. Allerlei emoties die dringend hun weg naar buiten moeten vinden voor ik overloop. Ik probeer mijn emoties in toom te houden en via verschillende kanalen rustig naar buiten te laten vloeien. Muziek bijvoorbeeld. Aan de hand van mijn cello-kunsten probeer ik mijn gevoelens om te zetten in muziek. Eerlijk gezegd lukt me dat nog niet aardig. Mijn niveau is nog niet steeds niet hoog genoeg om zelf te kunnen musiceren. Ik ben genoodzaakt om bestaande partituren te spelen. Niets aan originaliteit. En dus blijf ik met een hoop frustratie achter.

Deze frustratie probeer ik aan de hand van mijn liefde voor de fotografie te uiten. Dat lukt me aardig, maar ook dat is nog niet voldoende. Zelfportretten doe ik het liefst. Niet omdat ik ijdel ben, maar wel omdat je als ‘model’ enorm veel emoties in je portretten kan steken. Boosheid, droefheid, verliefdheid, angst,… Noem het maar op. Ik kan alles aan. Het voorbereiden van de shoot en de fotoshoot zelf zijn meestal leuker dan het selecteren en bewerken van de juiste foto’s achteraf. Meestal komt mijn beeld met wat ik in mijn hoofd had niet overeen met wat de camera effectief geregistreerd heeft. En dan zit ik weer met een hoop frustratie.

Die frustraties vinden hun weg uiteindelijk naar mijn blog. Ik schrijf en dat vind ik heerlijk. Een blogpost bevindt zich gemiddeld een week tot zelfs een maand in mijn hoofd voor ik het neerpen. In het begin zijn het enkel woorden. Zinnen worden op de trein of de bus gevormd. Het eindresultaat ontstaat altijd na het nemen van een bad.

“Het water is de lijm tussen de woorden die samen met de zinnen een geheel vormen.”

Eenmaal de woorden neergepend zijn, maken de woorden en zinnen in mijn hoofd plaats voor andere woorden en zinnen. De gevoelens die eraan hangen blijven en verdwijnen jammergenoeg niet.

En dus ben ik momenteel op zoek naar een nieuwe uitlaaklep waardoor mijn gevoelens effectief kunnen verdwijnen. Video’s maken lijkt me wel wat. Ik heb altijd al cameravrouw willen worden. Monteren van beelden, maken van reportages,… leek me wat. Om één of andere reden koos ik voor de studierichting economie in plaats van audiovisuele kunsten. Als ik de extra’s op DVD’s bekijk (en zeker die van Tim Burton) komen mijn haren gewoon recht te staan. Reportages over steadycams op Discovery Channel gaf mij de bevestiging dat ik de verkeerde studiekeuze heb genomen.

Soit. De laatste dagen ben ik serieus aan het overwegen om een film te maken. Of althans een script te schrijven. Langs de andere kant ken ik mezelf. Ik heb niet het geduld om jaren aan één film te werken. Ik ben te ongeduldig en heb te weinig vertrouwen in het samenwerken met andere mensen. Dus lijkt mij het maken van videoclips mij een beter idee.

Dus. Mocht u binnenkort een single uitbrengen en nog een regisseur zoeken. Ik ben beschikbaar. Ik wil zelfs wel als model figureren, er foto’s van nemen om die achteraf op mijn blog te plaatsen.

Komaan, kan u zich betere reclame inbeelden?

De jager en de visser

2010-12-18T23:53:00.002+01:00

Ik ben nooit goed geweest in het bespreken van problemen. En dus gebruik ik fictieve verhalen of raadsels om iets duidelijk te maken. En dat doe ik al geruime tijd.

Zo herinner ik mij nog zeer goed het verhaal van de jager en de visser dat ik ooit aan mijn toenmalig lief vertelde. We waren al een geruime tijd samen tot mijn oog viel op een andere jongen. Een bezette jongen wiens vriendin verdacht veel op mij trok. Ze keek boos/droevig, had lang haar, droeg in 90% van de gevallen zwarte kledij en luisterde toevallig ook naar metal. Haar vriend was het tegenovergestelde van mijn lief. Iets wat toen mijn aandacht trok.

Ik had nochtans niet te klagen over mijn toenmalige vriend. Hij was lief, attent, leuk, braaf én rustig. En laat dat laatste nu net iets zijn wat mij soms tegenstak. Ik was een energievolle meid die soms haar energie de vrije loop moest laten. Maar hij was rustig en in plaats van mij te kalmeren, werd ik daar nog hysterischer van. Om hem dat subtiel duidelijk te maken, verzon ik het verhaal over de visser en de jager. Hij was de visser. De andere jongen de jager. Ik was de vrouw die door het bos wandelde en de 2 mannen tegen kwam.

Op een gegeven moment begon mijn verhaal van de jager en de visser zijn eigen leven te leiden. Ik begon zodanig op te gaan in mijn verhaal dat ik de realiteit compleet uit het oog verloor. Ik jaagde mezelf op terwijl het verhaal compleet ‘verzonnen’ was. Tegenwoordig heb ik dat ook met mijn blog. Ik vergeet dat het personage “Alimonia”, maar een personage is. Het is een personage dat weliswaar enorm hard op mij trekt, maar ik ben het niet volledig. De laatste weken ben ik dit uit het oog aan het verliezen. Ik voel me meer en meer Alimonia en dat beangstigt mij. Waar is de lijn tussen mezelf en Alimonia? Is er nota bene wel een verschil? Ben ik zo overtuigend dat ik mijn eigen personaliteit aan het verliezen ben aan een fictief iemand?

Soit. Ik heb nooit geweten of hij mijn verhaal van de jager en de visser ooit begrepen heeft, maar het was mijn enige manier om mijn frustraties naar hem toe uit te leggen. Achteraf gezien heb ik hier wel spijt van gehad. Waarom heb ik hem toch niet gewoon de waarheid verteld? Waarom moest ik zo nodig alles ingewikkeld maken? Ik kan het mij nog jaren afvragen, maar ik ben op een punt gekomen dat ik er vrede mee heb kunnen nemen. Ik ben zo en dat zal nooit veranderen. Ik vertel de dingen aan de hand van raadsels en verhaaltjes. Zelfs als ik mij slecht voel zal ik dat doen aan de hand van poëtische woorden. Zo stuurde ik onlangs nog volgende woorden naar een vriend van mij: “Wat is er heerlijker dan verse tranen ‘s morgensvroeg? Niets toch. Bij deze heb ik er in overvloed”.

Soms wou ik dat ik gewoon wat duidelijker kon zijn. Eenvoudiger. Simpeler. Maar als alles al duidelijk is, waar zit het plezier dan nog in?

Of weet u soms graag al op voorhand welke cadeaus u zal krijgen?

Ik dacht het niet.

Zelfportret

2010-12-17T22:07:00.000+01:00

Mijn eigen interpretatie van de nieuwe kerstman.

Uniek

2010-12-17T16:38:00.001+01:00

Hoe je het ook draait of keert, we willen allemaal graag uniek zijn. Wie niet uniek is, is een meeloper. En in die categorie wil niemand vallen. En dus proberen we allemaal om zo uniek mogelijk te zijn. De ene doet er wat meer moeite voor dan de andere. Voornamelijk vrouwen halen alles uit de kast. Ze schuimen praktisch de ganse wereld af op zoek naar dat exclusieve kleedje of die halsketting om dat fel begeerde etiket “uniek” in ontvangst te mogen nemen.

Al die moeite. En voor wat? Wat maakt uniek zijn toch zo leuk? Iemand die echt uniek is, is een eenzaam mens. Iemand die zich nooit ergens thuis voelt. Uniek zijn wilt in mijn ogen niet zeggen dat je design kledij draagt dat niemand anders zich kan permitteren . Het gaat om de innerlijke gedachten en gevoelens. De kijk die je op de wereld hebt. Je levensdoel. Je manier van redeneren. En laat dat nu hetgeen zijn wat bij mij een tikkeltje anders is dan de gemiddelde ‘normale’ persoon.

En dat was hem ook opgevallen. “Je bent anders, Alimonia” fluisterde hij in mijn oor. “Anders dan al die andere vrouwen”. Ik knikte en begon te huilen. “Waarom huil je nu toch?” vroeg hij mij terwijl hij mij stevig vastnam. “Wil je niet uniek zijn?”. Ik schudde mijn hoofd. “Wil je dan liever dat ik zeg dat je zoals al de andere vrouwen bent?”

Ik hefte mijn schouders nonchalant op, goed wetende wat mijn antwoord was.

Bij deze. Ik wil niet uniek zijn. Ik wil normaal zijn. Of althans mij normaal voelen.
Net zoals al die andere vrouwen.

Praten

2010-12-13T21:56:00.000+01:00

We praten zelden. Niet dat hij niet wilt, maar deze keer ben ik de schuldige. Ik praat nochtans graag en veel. Maar niet bij hem. Bij hem voel ik mij rustig. Op mijn gemak. Mijn hoofd komt tot rust en daar wil ik ten volle van genieten.

Bij hem wil ik niet praten of toch zo min mogelijk. Ik wil genieten van de stilte. De rust. In mijn hoofd. Het gebeurt zelden dat ik mij zo kan ontspannen. Ik geniet zonder dat mijn hoofd moet werken. En dat doet zo’n deugd.

En dus praten we niet veel alhoewel hij wel zou willen. Elke keer opnieuw zie ik hem spartelen om een gesprek met mij te kunnen beginnen. Om mij beter te leren kennen, veronderstel ik. Maar ik zwijg elke keer. Hij zucht dan en kust me zachtjes op mijn voorhoofd. “Waarom vraag je nooit wat?” fluistert hij dan. Elke keer opnieuw haal ik mijn schouders op. “Ik weet het niet” zeg ik terwijl ik mijn hoofd van hem afwend. Elke keer opnieuw verbijt ik dan mijn tranen want ik weet verdomd goed waarom niet.

Mensen in mijn omgeving vragen mij geregeld over hem uit. Heel vaak moet ik hen het antwoord schuldig blijven. “Wat doen jullie dan een ganse avond?” vragen ze bezorgd. “Tja, we wandelen, kijken wat TV en spelen wat spelletjes” zeg ik dan. Ze geloven mij, denk ik. Ik weet het niet.

Heel vaak lig ik naast hem waarbij zijn arm rondom mij ligt. Ik kijk dan naar hem. Naar zijn gezicht. Zijn stoppelbaard. Zijn lichaam. Ik luister naar het kloppen van zijn hart en analyseer zijn ademhaling. En dan voel ik mij gelukkig. Soms opent hij zijn ogen en verschiet hij. “Wat zit je mij toch aan te staren?”. “Wat gaat er toch in dat hoofdje van je om?” vraagt hij zachtjes. “Niets” zeg ik dan. Helemaal niets en dat voelt goed. Heel goed. Maar dat zeg ik hem nooit. Ik vind de woorden nooit en mocht ik ze vinden dan ontbreekt het mij vaak aan moed.

Ik herinner mij nog goed de eerste keer dat ik hem toch een vraag stelde. Het had me enorm veel moeite gekost, maar na een 5-tal maanden had ik hem eindelijk gevraagd of hij een vriendin had. “Eindelijk vraag je dat!”, zei hij terwijl een trotse “nee” volgde. “Waarom vroeg je dat toch niet eerder?”. “Omdat ik het al wist”, verzon ik.

Ondertussen zijn we bijna een jaar verder en nog steeds vraag ik hem zo weinig mogelijk. En dat is niet omdat ik tot rust wil komen, maar omdat ik er een grondige reden voor heb. Ik ben bang dat door al mijn vragen (en zijn bijhorende antwoorden) ik hem interessant en leuk ga vinden. En dat wil ik niet. Ik wil niet verliefd worden.

En dus praten we niet.

Al zou ik wel willen.

Want ik heb hem zoveel te zeggen….

Zelfportret

2010-12-11T17:33:00.002+01:00

Gierigheid

2010-12-11T17:07:00.001+01:00

Als het één karaktereigenschap is dat perfect bij mij past is het wel mijn gierigheid.

Bij mijn vrienden ben ik al jaren gekend als de “gierigaard” . Ze weten ondertussen dat ik maar 2 drankjes drink op een ganse avond en dat ik daarna “geen dorst” meer heb. En waarom zou ik betalen voor drinken dat gratis in de frigo thuis ligt?

Juist ja. En daarom ben ik dus gierig. Wat is er trouwens mis met gierig zijn? Ik doe er niemand kwaad mee.

Heel soms spendeer ik mijn zuur verdiende centen aan iets. Kwestie van de economie draaiende te houden. Dan koop ik draken, puzzels, een digitaal fototoestel of een ipod touch. Maar voor ik zo’n dingen aankoop, gaan er heel wat denkprocessen en vergelijkingsproeven aan vooraf. Ik onderzoek alles. Tot in de kleinste detail. En voor je het goed en wel beseft ben je al een aantal weken, en in sommige gevallen maanden, verder.

Eenmaal de aankoop gerealiseerd is en het geld effectief van mijn rekening is, blijf ik nog met twijfels zitten. Was de aankoop het geld wel waard? Zelfs jaren na de aankoop kan ik mijn hoofd hierover nog breken

Nu mocht ik ooit spijt krijgen over mijn laatste aankoop dan kan ik het nog steeds verkopen.

De inscriptie moeten ze er wel bijnemen.

Leegzuigen

2010-12-11T16:15:00.001+01:00

Ik kan goed zuigen. Mensen leegzuigen bedoel ik dan. Op dat vlak is er geen verschil tussen een vampier en mij. Mijn slachtoffers zijn mensen zoals jij en ik. Voor je het goed en wel beseft, heb ik jou al leeggezogen. Het is mijn sterkte. Ik lijk zwak, fragiel en breekbaar te zijn, maar in feite ben ik gewoon heel sluw en geniepig. Op het moment dat ik mijn zwakste kant laat zien en de mensen het meeste medelijden met mij tonen, val ik aan. Ik zet mijn tanden in hun nek en zuig. Ik zuig en stop niet. Tot ik vol zit met energie.

Het slachtoffer, dat zwakker en zwakker wordt, kan zich niet verweren. Ik blijf zuigen tot ze geen energie meer over hebben. Uiteindelijk vallen de slachtoffers in een emotionele coma. Ze zijn verlamd en verliezen eventjes alle realiteit met de wereld.

Vanaf het moment ze weer bij hun positieven komen, ben ik al lang uit hun leven verdwenen. Vaak beseffen ze niet wat ik hen heb aangedaan.

Uiteindelijk vergeten ze mij.

En ik. Ik wacht geduldig af.
Tot ik weer leeg ben.

Muziektip 32

2010-12-11T11:31:00.002+01:00

Ik heb u toch al verschillende keren gezegd dat metal meer is dan brullen & schreeuwen. Voor degene die me nooit gelooft hebben, vindt u hieronder al 10 verschillende genres.

Het ziekenhuis

2010-12-04T16:41:00.001+01:00

Door mijn lichte hersenschudding belandde ik vorige week noodgedwongen in het ziekenhuis. In de drukte zocht ik mij een rustige plaats uit. Een fiere mooie vrouw naast me lachte op mij. Ik probeerde terug te lachen. Ik keek rondom mij en ineens had ik hem herkend. De man naast de vrouw bleek een ex-vriendje te zijn. Mijn eerste en grootste liefde. Hij had mij ook herkend.

"Alles goed?" vroeg hij mij. "Dat gaat wel", antwoordde ik hem. "Met jou?" vroeg ik op een geforceerde toon. "Met mij alles goed", zei hij terwijl zijn blik afdwaalde naar de buik van zijn zwangere vrouw.

"Wat wordt het?" probeerde ik op een enthousiaste manier te vragen. "Een jongen", antwoordde zijn vrouw. "Een jongen", herhaalde hij zachtjes terwijl zijn ogen begonnen te glinsteren. "Een jongen" repliceerde hij nog een keer terwijl hij wreef over de buik van zijn vrouw.

"Oh hoe leuk", zei ik. Een jongen, of kinderen in het algemeen, kon én wou ik hem nooit geven. "Is het jullie eerste?" vroeg ik. "Ja", zei hij terwijl zijn vrouw hevig knikte.

En even viel er een kille stilte tussen ons. In de achtergrond hoorde ik allerlei geluiden. Het zachtjes huilen van een vrouw en 2 kinderen, de voetstappen van de verpleegsters die van de ene naar de andere kamer wandelde, een tikken van een wandelstok van een oudere heer, het piepen van een versleten rolstoel, het rinkelen van de telefoon, lachende mensen,...

"Alimonia?" klonk er ineens.

"Ja?", zei ik verbaasd.

"De dokter wacht op je".

Zonder enige aarzeling zocht ik mijn spullen bijeen. Ik knikte nog een laatste keer en nam afscheid. "Tot een volgende keer, misschien", zei ik.

Wat haat ik toch ziekenhuizen !

Artiesten van de dag

2010-12-03T11:34:00.000+01:00

Heel af en toe laat ik de aandacht naar andere artiesten gaan. Zomaar. Omdat ze mij geraakt hebben. En jullie hopelijk ook.

Eerste artiest is Volker Kühn die ik ontdekt heb op een tentoonstelling in Berlijn. Zijn kunst is “art in boxes”. Ik was direct aangesproken tot zijn werk. In het echt is het zoveel leuker om te zien, maar ik wou jullie toch kennis laten maken met hem. Meer werk is te vinden op zijn site.

Trust

Pink Times II

Ruin what you ruin

Clean the table

Illustrator Nicoletta Ceccoli ontdekte ik in de FNAC. Haar werk kan je het best omschrijven als stout & braaf tegelijk.

Fishingroom

Lovely

Birdcage

Smaller hoofd

2010-11-30T10:26:00.002+01:00

Ik heb altijd al gedroomd van het hebben van een smaller hoofd. Maar dat het vandaag op deze manier (en zo snel) zou gebeuren had ik niet gedacht. Deze morgen zat ik op de betreffende bus die mijn droom zou doen uitkomen. Een enorme bruuske beweging van de chauffeur zorgde ervoor dat mijn hoofd van punt A naar punt B werd geslingerd. Het gevolg was een harde bons van mijn hoofd tegen het raam. Ik moet een paar seconden weg zijn geweest. Bij het openen van mijn ogen lag mijn handtas op de grond. Een bezorgde vrouw naast me vroeg of het ging. Ik knikte, keek alsof ze de meest idiote vraag ooit had gesteld en stapte zonder haar te bedanken van de bus.

In de trein ging het van kwaad naar erger. Lezen lukte mij niet en van muziek luisteren kreeg ik nog meer hoofdpijn. Ik sloot mijn ogen en probeerde mij in te beelden in een warm groot bed. Toen ook dat niet hielp, bracht ik het thuisfront op de hoogte. “Ik kom misschien sneller dan gepland naar huis”.

Uiteindelijk besloot ik toch moedig om verder te pendelen. Een “beetje” hoofdpijn houdt mij immers niet tegen om te gaan werken. De hoofdpijn bleef en verergerde. Een bezoekje aan de spiegel gaf mij meer zekerheid.

Mijn hoofd is smaller als voorheen.

Al is die bult wel een vreemd zicht….

Black chamber

2010-11-28T21:15:00.004+01:00

Eén van de vele dingen die mij tegenhoudt om het ouderlijk huis te verlaten is mijn – sinds kort – zwarte kamer. Het hebben van een “black chamber” was een ultieme droom. Mijn moeder had altijd gedacht dit hoorde bij mijn puberteit en hoopte ze stiekem dat dit wel voorbij zou gaan. Maar zoveel jaar later wou ik nog steeds een zwarte kamer.

“I am lost in the black chamber
There’s no way to turn back
It takes me down forevermore”

Black chamber – Blind Guardian

Vorig jaar besloot ik dan om samen met mijn mama naar de winkel te gaan. Zwart was niet enkel mijn lievelingskleur, maar het bleek ook nog het goedkoopste papier te zijn.

Ondertussen zit ik sinds de zomer van 2009 al meer dan een jaar in mijn “black chamber”. En zelfs niet helemaal alleen. Ik heb ondertussen het gezelschap gekregen van 15 draken (waarvan er 1 licht geeft), 1 zwaard (nog niet gebruikt. Ik zei ‘nog’ niet), 5 sexy vrouwen (die je uit elkaar kan halen) en 1 heks (nee ik bedoel mezelf niet).

Geniet u even mee.

Muziektip 31

2010-11-27T16:58:00.001+01:00

Hugo Raspoet is een Vlaamse kleinkunstzanger en voornamelijk bekend voor dit heerlijk , maar triestig nummer. Het is de tekst die mij voornamelijk aanspreekt.

Ik draag dit nummer op aan alle mannen die mijn pad ooit gekruist hebben.

"De dromen die ik had weggestuurd
Hebben me weer meegenomen"

Ijskoningin

2010-11-21T19:59:00.003+01:00

De wil om ijskoningin te worden was zo groot dat ik uiteindelijk ook geworden ben. Gevoelens bevriezen nog voor ze de buitenlucht kunnen betreden. De gevolgen zijn niet enkel voor de mensen rondom mij, maar ook bij mezelf.

Gevoelens die op geen enkele normale manier geuit kunnen worden zorgen voor conflicten. Innerlijke conflicten. Het is mijn geest dat zich op die manier stilaan loskoppelt van mijn lichaam. Mijn gedachten vinden geen uitweg meer. Ze worden niet meer omgezet in daden, maar ze blijven gewoon vast te zitten in mijn hoofd. Voorlopig is er plaats genoeg, maar voor hoe lang nog?

Mijn geest wil zoveel. Ik wil zoveel. Ik zou graag tegen hem willen zeggen dat ik gevoelens voor hem heb, dat ik meer aan hem denk dat hij zich ooit zou kunnen inbeelden. Ik zou mijn benen willen sturen naar Schotland. Ik zou zo graag stoppen met werken om helemaal wat anders te doen. Terug te gaan studeren. Om een film te maken. Om fotografie studeren en alleen te gaan wonen. Ik zou zo graag een auto willen kopen. Of een nieuwe GSM.

En hoewel ik op deze blog best een 'grote' mond heb, ben ik in het echt een karakterloze emotieloze en onzekere vrouw. Ik laat mensen gewoon over mij heen lopen. Ik heb geen kracht mij te verdedigen en om mezelf te liefhebben. Ik heb geen energie om mijn gedachten om te zetten in daden.

De laatste weken heb ik het gevoel dat ik de voeling met de wereld aan het verliezen ben. Ik raak elke dag meer en meer geïsoleerd van de wereld. Ik begrijp minder en minder van wat er rondom mij gebeurt. De zin van vele dingen ontgaan mij vaker. Ik merk dat ik de mensen rondom mij aan het verliezen ben, maar ik kan er niets tegen doen. Mijn lichaam houdt mij tegen. Ik beweeg niet. Ik laat mijn geest mijn leven bepalen....

Miljaar, ik heb gewoon wat warmte nodig. En zeggen dat het volgende week nog kouder wordt...

Zelfportret

2010-11-20T23:19:00.008+01:00

De schatkast

2010-11-14T18:56:00.002+01:00

De liefde voor make-up en parfum heb ik van mijn fiere oma geërfd. Haar make-up kastje in de keuken stond vol met nagellak en parfum. Als kleine meid was die kast als een schatkist voor mij. Elke keer ik ze opende, kregen mijn ogen iets anders te zien. Mijn oma was een trotse vrouw. Zelfs toen ze begon te dementeren, liep ze nog trots rond met haar lippenstift. "Moet je nu eens kijken wat ik heb gekregen van de kapster", fluisterde ze zachtjes in mijn oor.

Geregeld ga ik nog op bezoek in haar ouderlijk huis. Het kleine kastje met de goed verborgen schatten trekt nog steeds mijn aandacht. Soms open ik nog stiekem de deurtjes. Op die momenten ga ik terug in de tijd. Ik zie me daar als jonge meid zoveel jaar geleden nog staan. Vol bewondering de dure make-up producten aan het aanschouwen. De teleurstelling is elke keer hetzelfde. De producten staan er niet meer.

Eenmaal ik thuis kom, ga ik naar mijn kamer op zoek naar mijn schatkist. Ik maak me op en besprenkel mij met één van de duurste parfums die ik van haar heb geërfd. Ik ruik goed.

Ik ruik haar.

De (verleden) tijd

2010-11-13T23:08:00.006+01:00

Al sinds mijn jeugd heb ik het gevoel achter te lopen met alles. Toen ongeveer 70% van mijn klas al verschillende liefjes had gehad, stond ik eenzaam langs de zijkant. Ik behoorde tot de groep van onzekere meisjes die stiekem door een kleine spleet van een houten hutje stond te kijken hoe het populairste koppel stond te kussen. Ik keek toe hoewel het mij niet interesseerde. “Wat ik hier leer, kan ik later misschien gebruiken”, dacht ik bij mezelf.

“Time is running out on my way
I already belong to the past
And getting closer to heaven”

Heavenly – wasted time

Toen uiteindelijk mijn tijd was gekomen voor mijn eerste vriendje, had ondertussen iedereen mij al voorbijgestoken. Ze begonnen uit te gaan, te roken, te drinken, te experimenten met drugs,... Mijn interesses lagen (en liggen) ergens anders.

Ondertussen ben ik 24 jaar en heb ik nog steeds het gevoel met alles achter te lopen. Zo heb ik nog niet veel dingen gedaan dat door de media wel wordt verondersteld om al gedaan te hebben. Zo heb ik nog nooit alleen met een auto gereden, heb ik nog nooit alleen of met iemand samengewoond, ben ik nog nooit alleen op reis gegaan,… Het zijn maar een paar onnozele voorbeelden.

Hoe ouder ik word, hoe erger dit gevoel wordt. Ik begin mij benauwder en slechter te voelen. Binnen enkele maanden word ik 25 jaar. Dat gevoel beangstigt mij enorm. Ik kan de tijd niet terugdraaien. Ik kan enkel nu in actie schieten, maar daar heb ik te weinig energie voor. En dus blijft de tijd maar verder tikken zonder dat ik iets doe. Ik blijf maar staan. Ik beweeg niet en niemand verplaatst mij. En hoe langer ik wacht, hoe erger het wordt om effectief er iets aan te veranderen want ondertussen denk ik zo al 6 jaar.

Muziektip 30

2010-11-13T10:46:00.007+01:00

Mijn droom is om ooit in een muziekband te zitten als cellist. Een groep als Angher mag me zeker bellen voor de solo (2’35″)van dit nummer opnieuw in te spelen.

Het is een ontzettend leuk (metal) nummer. Gewoon luisteren en al je agressie gedurende de 4 minuten laten wegvloeien.

Huilen

2010-11-13T10:26:00.001+01:00

De laatste tijd heb ik vaker momenten dat ik mijn tranen zomaar de vrije loop laat. Meestal gebeurt dat in de trein. Het is een plaats waar ik mij bizar voel. Hoewel je nooit alleen in de trein zit, heb ik wel vaker het gevoel er alleen te zitten. Ik kijk rondom mij en iedereen is met zichzelf bezig. Ze lezen een boek. Ze slapen. Ze luisteren naar muziek. Heel zelden wordt er effectief met elkaar gepraat. Het lijkt wel of mensen schrik hebben gekregen van elkaar.

Mij niet gelaten. Met de muziek in mijn oren en de voortdurend bewegende achtergrond is het een ideale plaats om te wenen.

Ik schaam mij er niet (meer) voor. Vroeger verbeet ik mijn verdriet. Nu laat ik het de vrije loop. Pas als je de mensen voor je onwennig ziet bewegen, merk je dat ze je tranen hebben gezien. Ze zeggen niets. Ze durven je amper aan te kijken.

Mij maakt het allemaal niet meer uit. De ergste plaats waar ik ooit in huilen uitbarstte was op een sollicitatiegesprek. Eerlijk gezegd wil ik over dat moment niet te veel meer nadenken. Het was in een periode waar ik er geestelijk helemaal onderdoor zat. Toen de man uiteindelijk zei: “laat je maar volledig gaan”, kon ik mij niet meer inhouden. Eerlijk gezegd deed het zo’n deugd om te mogen huilen. Toen ik na het gesprek naar buiten wandelde, voelde ik mij nog slechter. Ik had me vreselijk gedragen en naar de job kon ik wel fluiten.

Achteraf gezien was dat niet erg. De tranen waren eruit, de job wou ik toch niet en de man heb ik daarna nooit meer teruggezien.

Ziek

2010-11-11T16:34:00.003+01:00

Om één of andere reden ben ik zelden ziek. Het moet ongeveer een 6-tal jaar geleden zijn dat ik echt ziek was. In die periode ging ik zelfs nog naar school en was de halve klas ziek. Ik hoorde daar jammergenoeg ook bij. Maar ik heb een sterk karakter en zelfs ziek ging ik naar school. Ik was bang dat het missen van een paar lessen een enorm effect zou hebben op mijn toekomstig leven. Zo ben ik er nog steeds van overtuigd dat die ene keer ze mij uit de Engelse les zijn komen halen – ik bespaar u de details waarom – ik toen de basisprincipes gemist heb.

Toen ik uiteindelijk na school thuiskwam, kroop ik rechtstreeks mijn bed in. Ik was zo moe dat ik direct in slaap viel.

Sindsdien ben ik nooit meer “echt” ziek geweest. Hier en daar een verkoudheid, maar zelfs dan overdrijf ik niet als ik maar zeg dat het maximum 1 keer per jaar is.

Sinds ik ga werken is “niet ziek zijn” een nadeel voor mezelf in vergelijking met mijn wel ziekzijnde collega’s. De ene lijdt aan migraine en de andere heeft last van zijn rug. Zo kunnen ze hun zieke, maar vrije dag, naar keuze bepalen.

Ik ben nooit ziek. Of het is niet voldoende om thuis te blijven. En de laatste keer dat ik serieus ziek was, is dat op het werk gebeurd.

Miljaar.

Maar ik geef niet op. Bij mijn volgende werkgever ben ik ook ziek. Ik lijd dan aan migraine, tijdelijke depressies, rugklachten en stress. En dat allemaal tegelijkertijd!

Zelfportret

2010-11-11T15:36:00.002+01:00

Ik hou van plagen. Of had u nu echt gedacht dat er een grotere versie beschikbaar zou zijn?

Quote van de dag

2010-11-10T15:30:00.000+01:00

Ik ben niet breekbaar. Ik ben al lang gebroken.

Alimonia in actie

2010-11-09T21:25:00.003+01:00

Te kort aan zelfvertrouwen

2010-11-07T18:12:00.012+01:00

Zelfvertrouwen is zoals zuurstof in de lucht. Je kan niet zonder als je wilt overleven. En laat dat nu juist iets zijn waar ik er niet zo veel van bezit. Mensen die me niet kennen, zouden me kunnen tegenspreken. Ze vinden mij arrogant. Of ze denken dat toch. Eens ze mij "echt" zouden kennen, zouden ze dat woord nooit durven uitspreken. Ik ben niet arrogant. Ik heb geen dikke nek. Verre van. Ik ben een verlegen vrouw met een ontzettend klein hartje.

"Dat ik naar de grond kijk als ik hen voorbijwandel is niet omdat ik mij beter dan hen voel, maar wel dat ik mij minderwaardig voel."

Ik ben het niet waard dat ik hun schoonheid aanschouw.

In groep voel ik mij ook altijd de mindere. Als ik mijn mond open trek en wat zeg, heb ik altijd het gevoel dat iedereen mij aankijkt alsof ik net het domste gezegd heb wat er ooit gezegd is geweest door een menselijk persoon. En dus zwijg ik maar. En kijk ik maar rond. En zo denken ze alweer dat ik mij te goed voel voor hen.

En hoewel ik weet dat ik best gezien mag worden, heb ik toch nog weinig zelfvertrouwen. De gevoelens die ik vroeger in mijn schooljaren gevoeld hebben, kan ik na al die jaren nog steeds niet loslaten. "Ik ben lelijk" verschijnt er op mijn voorhoofd als ik een blik durf werpen in de spiegel. En hoewel ik een mooie vrouw zie, voel ik mij niet mooi. Er zijn gelukkig wel momenten dat ik besef dat ik gezien mag worden, maar ik ben dan niet zelfverzekerd, ik speel het. En dat is een klein verschil.

Ik heb nooit weinig vertrouwen in mezelf gehad. Pas nadat ik "onderscheiding" behaalde op school, begon ik eindelijk in te zien dat ik wel degelijk "brains" had. Maar na al die jaren voel ik mij nog steeds niet "intelligent". Ik heb geen universitair diploma zoals "al de rest" en behoor dus niet tot de "slimme mensen". Met "niet intelligent zijn" kan ik best leven. Het is geen drama. Ook mijn muzikaal talent onderschat ik vaak nog. "Ik ben niet goed", denk ik vaak. Dat is ook vaak de reden waarom ik die cello soms nog te vaak in de hoek laat staan. "Hij staat daar goed", denk ik dan. "Ik kan het toch niet", maken mijn gedachten mij wijs. Maar ik kan het wel ! De 91% die ik vorig jaar behaalde, was daar het bewijs van. "Ach ja", zucht ik dan. "Wat kennen die juryleden daar nou van?". Juist ja.

Mijn hobby fotografie ligt ook al maanden stil. Ik fotograaf nog af en toe, maar ik voel me meestal niet waardig genoeg om met zo'n duur toestel rond te lopen. Ik heb meestal het gevoel dat iedereen mij zit te observeren en mij zit uit te lachen. En dus steek ik meestal mijn camera na een tijd weer veilig weg. "Zie je wel dat ze het niet kan", hoor ik hen dan denken. Hun schijnheilige glimlach op hun gezicht versterkt dat gevoel alleen maar. De complimenten die ik achteraf gezien op internet krijg van sommige mensen wegen niet op tegen de blikken die ik heb moeten trotseren op straat.

Ik ben niet zelfverzekerd. Ik ben het nooit geweest en zal het waarschijnlijk nooit worden.

Maar waar koop je toch een portie zelfvertrouwen want ik wil het ook!

Gemis

2010-11-05T20:56:00.008+01:00

Het moet al enkele maanden, ik durf zelfs niet te zeggen jaren, geleden zijn dat ik dit gevoel ervaren heb (alhoewel als je Fantasie, Hij en Gemis leest). Ik verlang naar iemand. Om iets preciezer te zijn, ik verlang naar hem. Ik mis hem. Meer dan ik eigenlijk zou willen toegeven. Meer dan hij ooit zou kunnen denken.

Ik mis zijn handen. Zijn blik als hij naar mij kijkt. Het gevoel als ik met mijn handen over zijn kortgeschoren hoofd streel. Zijn onnozele opmerkingen. Zijn stem. Zijn mooie glimlach. Zijn bezorgdheid als ik weer eens niet wil eten. Zijn jaloerse ogen als ik hem vertel over de verleidingspogingen van wildvreemde mannen. Zijn lichaam. Zijn stoppelbaard die in mijn nek schuurt. Zijn opmerking "zie je we dat je het leuk vindt?" als ik hem weer wijsmaak dat ik die spieren maar niets vind, maar er stiekem toch aan kom. Zijn mailtjes. Zijn pogingen om met mij te kunnen afspreken. Zijn stuiptrekkingen als ik hem kietel. Zijn vingers die mijn tranen wegvegen. Onze nachtelijke autoritten van zijn thuis naar mijn thuis. Zijn hand die tijdens die rit op mijn benen liggen.

Ik mis hem.
Ik verlang zo naar hem.

Maar zo makkelijk smelt ik nu ook niet.

Wat als?

2010-11-02T20:56:00.002+01:00

"Maar wat als hij het meent?", stuurde mijn beste vriendin een paar dagen geleden via sms. "Dan heb ik een probleem", wou ik haar terugsturen, maar ik kon me nog net bedwingen. "Wat als hij het echt meent?" weergalmde ondertussen al 50 keer in mijn hoofd. Wat als hij echt om mij geeft? Dat hij elk move dat hij deed, meende? Dat hij mij zoals hij zegt écht sexy vindt, graag bij mij is en mij écht graag aanraakt? Wat als hij die roos met Valentijn met liefde gaf en niet om mij in het bed te krijgen? Wat als hij elke keer vroeg om mij opnieuw te zien gewoon meende en niet om zijn weddenschap te winnen? Wat als hij mijn humor echt kon appreciëren en mij niet aan het uitlachen was? Wat als hij echt jaloers was toen ik hem vertelde over de toenaderingspogingen van de mannen op mijn werk en hij het niet speelde?

Wat als hij het echt allemaal meende?

Dan moet hij verliefd zijn.

Of ik.

Berlijn Foto's

2010-11-01T11:36:00.034+01:00

Voor meer uitleg klik: hier

Cijfers

2010-10-30T22:45:00.024+02:00

- 3 dagen Berlijn
- 28 km gewndeld
- 2 kg afgevallen
- 8 uur geslapen
- 1052 foto's gemaakt
- 10 uren voorbereiding
- 11 boeken geraadpleegd uit 3 verschillende bibliotheken
- 1 vakantiekaartje verstuurd
- 6 wandelroutes in 5 districten gevolgd
- 2 pijnlijke voeten
- 1 gebarean lip

De verhalen over onze illegale aanwezigheid in de Humboldtuniversiteit, mijn offering aan satanaanhangers, het aangeboden krijgen van marihuhana in een krakerspand en het wakker maken van mijn reisgezel omdat het vliegtuig ging neerstorten, volgen nog.

Hier alvast een kleine voorsmaak van de foto's.

Muziektip 29

2010-10-30T19:54:00.003+02:00

Ik ben nooit echt een grote fan van Hooverphonic geweest hoewel ik “vinegar & salt” best wel kan pruimen. De zelfingenomenheid van Ex-zangeres Geike was iets wat me keer op keer afstootte. Niet enkel in interviews maar ook op optredens.

Maar Geike is nu verleden tijd. Nu hebben ze een nieuwe zangeres, een nieuw nummer én een bijhorende leuke clip.

Luister naar het nummer en bekijk de kandidates goed want ik heb het gezicht van kandidate 1, de sexy blik van kandidate 2, de mond van kandidate 4, de serieuziteit van kandidate 5, (een deel van) het haar van kandidate 7, de onschuldigheid én de ogen van kandidate 12 en de onzekerheid van kandidate 13.

Berlijn

2010-10-26T09:41:00.005+02:00

Morgen is het zover. Dan vertrek ik eindelijk naar Berlijn! De spanning is de laatste dagen fors toegenomen, net zoals het aantal boeken die ik ben gaan lenen in de Bib. Ik ben er klaar voor.

Maar wat dacht je dan ook met zo'n goede voorbereiding?

Het gesprek

2010-10-22T19:44:00.002+02:00

Na lang nadenken heb ik dan uiteindelijk beslist om eens op bezoek te gaan bij een psycholoog. De dag van mijn gesprek was ik ontzettend zenuwachtig. Op het werk maakte ik de ene fout na de andere. Mijn collega’s keken mij vreemd aan. “Alles ok?”, vroegen ze mij meermaals die dag. “Ja hoor. Ik heb straks een date”, stamelde ik. Dat het een date was waar ik direct plat op een bank zou gaan liggen, zei ik er niet bij. “Ah ok. Tof!”, giechelde ze. Toen ik uiteindelijk voor de deur stond, twijfelde ik. Nog voor ik terug kon vertrekken ging de deur open. “Alimonia?” vroeg hij met een duidelijke toon. En nog voor ik het goed besefte lag ik op de bank.

Na een klein uur was één van de problemen al duidelijk geworden voor hem. Ik lijdt aan een laag zelfbeeld. Een heel laag zelfbeeld. Ik kreeg welgeteld 5 minuten (dat werd netjes getimed met een hyper moderne keukenwekker) om mij te omschrijven. Fysieke kenmerken. De volgende weken zullen we ons meer gaan toeleggen op het geestlijke aspect.

Nog voor ik helemaal uitgesproken was, kreeg ik blad en pen voorgeschoteld. “Hier”, zei de psycholoog. “Leef je maar eens uit en laat mij eens zien hoe je uzelf ziet”. Na nog geen 5 minuten was mijn tekening klaar. “Zo”, zei ik hem trots. “Dit ben ik”. Ik schoof het papier met gestrekte armen voor mij uit.

“Zo zo zo”, mormelde hij terwijl zijn hand zijn baard begon te strelen. “Zie jij je werkelijk zo?” vroeg hij mij. “Ja”, zei ik op een geïrtiteerde stem. “Is er een probleeem misschien?”. “Nee nee” ging hij verder. Je hebt blijkbaar geen positief beeld van jezelf. Ik begon te lachen. “Waarom lach je nou?” vroeg hij verbaasd. “Moet je daarvoor een psycholoog zijn” lachte ik. Aan zijn gezicht zag ik direct dat hij verbaasd was. Hij zei niet veel meer.

We gingen verder en overliepen mijn tekening. Samen analyseerden we mijn “zwakke punten”.

Na welgeteld één uur mocht ik de kamer verlaten.

Ik was 50 EUR lichter en nog geen stap verder.

Die 2

2010-10-22T19:14:00.004+02:00

De laatste weken ben ik, samen met mijn collega, het roddel-onderwerp van de dag. Elke medewerker op de vloer denkt namelijk dat we samen zijn. Moeilijke berekeningen of complottheorieën hebben ze daarvoor echter niet moeten bovenhalen. In hun ogen is een jongen die met een meisje babbelt verdacht. Het wordt zelfs nog verdachter als diezelfde jongen zich vriendelijk opstelt tegenover het meisje. En het is voor 100% zeker dat de jongen en het meisje een koppel zijn als ze samen de bus nemen.

Ja. In hun ogen zijn we een koppel. In mijn ogen zijn we dat niet. Ik zou hun theorieën kunnen voeden met het feit dat we volgende week samen naar Berlijn gaan. En ik zou er zelfs direct bijzeggen dat we maar 1 kamer hebben geboekt. Voor ons beiden! Maar we zijn geen koppel. Nee. Maar maak ze dat maar eens wijs. Zou jij dat geloven? Ik dacht het niet.

En aangezien ik geen zin heb in het meespelen van hun soap, bezorg ik ze mijn eigen script. Zo heb ik volgende week verlof maar ga ik niet op reis. Hij heeft toevallig volgende week ook verlof en gaat wel op reis. Maar omdat mijn collega's niet echt snugger zijn, ben ik vandaag een echte actrice geweest. Zo ben ik naar zijn bureau gegaan met de melding dat ik volgende week verlof heb. Dat het eindelijk werd goedgekeurd! Hij speelde dat hij blij voor mij was. Toen ik nog vroeg of alles klaar was voor Berlijn, zag ik de blikken in mijn richting kijken. "Met wie ga je?" vroeg ik nog op een duidelijk verstaanbare manier. "Oh met een vriend", zei hij.

Zo.

Zouden ze het geloofd hebben?

Ik niet.

Die 2 hebben zekers iets. Dat kan niet anders !

I don't wanna talk

2010-10-19T22:32:00.000+02:00

Gouden kooi

2010-10-19T22:15:00.001+02:00

Ik ben een vogel, maar ik zit al jaren opgesloten in een gouden kooi. Zoveel jaar geleden kroop ik er vrijwillig in. Ik sloot het deurtje achter mij en beleefde de wereld vanachter de tralies. In eerste instantie was ik gelukkig. Ik had mezelf beschermd tegen de buitenwereld. Geen kat zou me kunnen oppeuzelen. Maar na verloop van tijd begon ik de nadelen ervan in te zien. Ik was ontzettend eenzaam in mijn kooi. Tevergeefs probeerde ik verschillende keren het deurtje te openen, maar blijkbaar had iemand de sleutel eraf gehaald. Daar zat ik dan. Helemaal alleen in mijn gouden kooi.

Het ontbrak mij aan kracht om op zoek te gaan naar de sleutel of aan moed om te roepen achter hulp en dus bleef ik moederziel alleen in mijn kooi zitten. De jaren verstreken en tot nu toe bevind ik mij nog steeds in de kooi.

"One day I'll fly away
Leave all this to yesterday"

Ik wil de kooi verlaten, maar een enorm gevoel van angst overvalt me steeds weer. Dus blijf ik maar in mijn kooi waar ik bijna de helft van mijn leven al versleten heb. Ik ben bang dat ik niet meer zal kunnen vliegen. Ik ben bang voor die kat die mij na al die jaren in het oog houdt.

Ik ben bang dat ik nooit nog zo'n goed nest zal vinden.

Muziektip 28

2010-10-17T19:47:00.003+02:00

Tot nu toe nog onbekende naam en onbekend nummer, maar een reclamespot bracht daar onlangs verandering in. Wat een heerlijk nummer. Ogen sluiten en wegvliegen van deze wereld.

Geniet van de italiaanse Simona Barbieri.

Nietig

2010-10-15T19:28:00.008+02:00

Ik voel me al een paar dagen neerslachtig. Ik heb het gevoel hier niet aanwezig te zijn. Als u zich in het station Brussel-Zuid eens op spitsuur op een bank neerzet en naar de mensen kijkt, begrijpt u ongeveer wat ik bedoel. Je ziet zo veel mensen. Kris kras door elkaar. Ze hollen naar de trein. Ze lopen asociaal rond. Met hun ipod in hun oren. Een dakloze man die om geld vraagt, wordt door iedereen genegeerd. De mensen haasten zich maar. Naar waar? Naar huis. Om vanaf daar we te crossen naar de fitness. De muziekschool. Het café. Of om gewoon thuis in slaap te vallen voor de TV.

Als ik de mensen observeer voel ik mij zo klein. Nieteloos. Ik voel me onzichtbaar. Niemand merkt je op. Niemand is met je bezig. Je zit daar maar. Te wachten. Te wachten op de trein. Te wachten op de dood.

Nothing more then a number - model is een vriendin

Al een tijd vraag ik mij af wat ik hier in godsnaam doe. Leven? Het hoeft voor mij niet. Ik haal uit weinig dingen nog plezier. Het boeit mij allemaal niet meer. En alles wat ik zie, hoef ik niet en wil ik niet. Ik wil het niet!

Ik wil geen leven zoals jullie. Ik wil niet werken. Ik wil geen vriend. Ik wil niet opstaan. Ik wil niet slapen. Ik wil niet eten. Ik wil niet drinken.

Ik wil niets meer.

"If I go away
What would still remain of me"

Savatage - If i go away

Psycholoog

2010-10-13T20:43:00.014+02:00

Ik denk er al een paar maand over om eens op bezoek te gaan bij een psycholoog. Maar eerlijk gezegd schrikt het woord mij nog meer af dan het bezoek zelf. En toch heb ik mijn laatste jaren van mijn leven niets anders gedaan. Ik heb enkel en alleen maar psychologen gekend. Elk vriendje dat ik gehad heb, was mijn persoonlijke psycholoog. In het begin zijn ze vriendelijk. Ze vinden je boeiend. Interessant. Na een aantal weken beginnen ze dieper in je te graven. Het woord intrigerend ligt op hun tong. Ze willen je helemaal binnenstebuiten keren. Ze willen je volledig begrijpen, maar dat lukt hen natuurlijk niet. En als ze dan eindelijk denken dat ze mij kennen, haal ik weer iets naar boven wat hen uit hun lood slaat. Uiteindelijk raken ze verstikt in al mijn raadsels en geraken ze zelf verward. Uiteindelijk hak ik de knoop door en verlaat ik hen. Met pijn in het hart, maar ik doe het voor hen.

De laatste maanden heb ik geen persoonlijke psycholoog meer. Ik mis het wel. De momenten waarin ik in hun bed lig en mijn tranen de vrije loop kan laten. Ze zien dan een kwetsbare Alimonia of dat denken ze althans want wie ik echt ben, ziet niemand. Ik laat hen zien, wat ze willen zien. Dat is hetzelfde met psychologen. Ze horen wat ze willen zien. Ze creëren nieuwe problemen om je de oude te doen vergeten. Mijn ex-vriendjes zagen mijn tranen. Ze voelden mijn tranen en bovenal ze dachten dat ze mijn tranen droogden, maar dat deden ze niet. Het waren immers niet mijn eigen tranen. Het waren gecreëerde tranen. Om hen gerust te stellen.

Als mijn ex-vriendjes mij al niet begrepen, wat zou een psycholoog dan kunnen doen?

Chocomelkske

2010-10-12T20:12:00.008+02:00

Eén keer in de maand drink ik mijn chocomelkske op het werk. Voor de verandering moeten mijn collega's dan eens niet achter water gaan voor mij. Het chocomelkske heeft een diepere betekenis dan u had kunnen denken. Ik drink het ook maar 1 keer in de maand, namelijk op de eerste dag van de lastigste dagen van de maand. Het drinken van chocomelk dient niet enkel om de pijn te verzachten, maar het is ook onrechtstreeks een signaal voor mijn directe collega's. Ik hoop hen op die manier duidelijk te maken dat ik die periode onuitstaanbaar ben. Ik ben dan overgevoelig en onhandelbaar. En dan vergeet ik er nog bij te zeggen dat ik in die periode mij ontzettend lastig opstel en meestal zo weinig mogelijk werk om geen fouten te maken.

Maar ik vrees dat mijn collega's de betekenis van het bestellen van het chocomelkske niet begrepen hebben. Tegenwoordig vragen ze alle dagen of ze geen chocomelkske voor mij moeten meebrengen. "Nee, vandaag niet" probeer ik op een vriendelijke toon hun duidelijk te maken. Dus, mannen voor eens en altijd: ik heb maar nood aan 1 chocomelkske per maand.

Of denken jullie nu serieus dat ik alle dagen mijn regels heb?

Film van de dag

2010-10-12T08:23:00.008+02:00

Het was al veel te lang geleden dat ik nog een goede film had gezien die een vermelding op mijn blog waard was. Maar vandaag schotel ik jullie een sublieme film voor die je van je sokkel blaast. Het is de eerste klei-animatiefilm (kleipoppetjes worden per frame opgenomen) van Adam Eliot. De film is visueel erg spectaculair, maar het verhaal is gewoon héél goed. Hartverwarmend. De humor is droog (en daarom subliem) en dus heb ik mij geen seconde verveelt (uitgezonderd het laatste kwartier)!

Mensen, probeer deze film wat meer promotie te geven want het is dat waard! Het moet één van de beste films zijn die ik ooit zag!

Quote van de dag

2010-10-11T10:50:00.002+02:00

Verliefdheid is een tijdelijke ziekte. Liefde de ongeneeslijke.

Shoppen

2010-10-10T18:09:00.019+02:00

Af en toe ga ik shoppen. Mijn mama overhaalt me elke keer om naar iets exclusievere zaken te gaan. Kleerwinkels waar de parking volstaat met BMW's, Mercedessen en Porsches. Het is iets wat ik niet graag doe, maar waar ik elke keer met open ogen in trap. Dat overkwam me ook vandaag. Ik liet me rustig wakker worden door de zonnestralen op mijn gezicht. Of dat was toch het plan. Om 9.00 werd mijn droom verstoord door een enorme bons op mijn deur, gevolgd door de woorden: "vandaag gaan we shoppen! Maak je klaar". Hoewel ik liever de ganse dag in mijn pyjama had rondgelopen, maakte ik mij dan toch klaar. Ik was nu toch al wakker.

Toen we eenmaal in de winkel aankwamen en ik de andere mensen zag, begreep ik weer waarom ik nooit mee wil gaan. Het lijkt alsof ik van een andere wereld kom. Het lijkt wel alsof iedereen doorheeft dat ik er niet bij pas. Het lijkt wel alsof er boven mijn hoofd een lichtje hangt alsof ik een soort indringer ben.

Ik voel me nooit op mijn gemak in dat soort winkels. Overal zie je vrouwen op hoge hakken waar ze amper op kunnen blijven rechtstaan. Zinnen als "dat past ideaal bij pumps en als je dat combineert met een blazer dan is de outfit echt af. Oh probeer anders deze ceintuur erop"
worden rond je hoofd geslingerd. "Het zal wel", denk ik dan terwijl ik hen voorbijloop. Om één of andere reden voelen al die vrouwen zich beter dan de rest. Hun hoofd bevat meer plamuur dan een gans huis en hun hersenen hopen ze te vinden in hun super grote handtassen. Jammer genoeg voor hen is dat meestal niet te vinden. En hoewel ze zich "beter" voelen, zijn ze dat niet. In de ganse winkel heb ik niemand gezien die mooier is als mij. Nuja, mooier. Ik val niet op in mijn gewone simpele broek van de Zara en mijn mooie effe grijze trui. Ik val niet op. Ik ben net behangpapier.

Na 5 minuten had ik de ganse winkel doorzocht. "Niets" zei ik met een geacteerd teleurgesteld gezicht. "Niets?" vroeg mijn moeder opnieuw. "Nee ik vind niets" zei ik trots. Na een uur liepen we nog altijd in de winkel rond. Deze keer niet voor mij, maar voor mijn moeder. Haar smaak was wel in deze winkel te vinden. Ik zette me rustig in een zetel en bladerde wat rond in de modeblaadjes. Ondertussen analyseerde ik met mijn ander oog de ganse winkel. De verkoopsters, de barbiepoppen, de mannen die de sjakos (en het geld) vasthielden. Geen enkele beweging gebeurde ontsnapte aan mijn oog. Elke woord dat werd gezegd, heb ik opgevangen. Ik ken ondertussen de trukken van de verkoopsters. "Dat staat u beeldig, mevrouw". "Dat is echt zeer mooi" en "die zit als gegoten, vind u ook niet?" hoor je om de 5 minuten. Maar dan elke keer bij iemand anders.

Ja iedereen staat met van die dure kledij. Zolang je maar betaalt. De verkoopster zijn dan blij met hun procentje, de man is blij dat hij naar eindelijk naar huis kan voor zijn welverdiend pintje en de barbiepoppen voelen zich gelukkig dat ze de volgende keer weer de show kunnen stelen op het feestje.

Maar vandaag verveelde ik mij en ging ik op zoek naar kledij dat ik "om te lachen" paste. Vandaag viel mijn oog op een zeer sexy fel groen kleedje. Het stond me beeldig moet ik zeggen. Mijn broek had ik netjes aangehouden want ik had geen zin om mijn super sexy benen te showen. Ook dat had de slimme verkoopster opgemerkt. Volgens haar moest ik dat kleedje met een legging combineren. Serieus? Dacht die verkoopster nu echt dat ik dat niet wist? Dat ik nu compleet niets van mode kende? Dacht ze nu echt dat ze dat jurkje aan mij ging verkopen?

Nee nee. laat maar. Dat jurkje is ideaal voor barbiepoppen zonder hersenen die zich beter vinden dan iedereen maar die toch maar jaloers naar mij zaten te kijken. Ik het het kleedje netjes zelf (!) terug gehangen in de rek. "Laat de de aandacht maar gaan naar die vrouwen", dacht ik bij mezelf. Ze verdienen het. Laat de aandacht van de mannen maar naar hun gaan. Of althans naar hun kledij.

Ik neem wel vrede met de aandacht die ik krijg van jullie op mijn blog !

Kruispunt

2010-10-09T23:31:00.004+02:00

Als u op een normale manier aan mij zou vragen of ik gelukkig ben, zou ik u moeten teleurstellen en simpelwel "nee" antwoorden. Nee, ik ben het niet. Ongelukkig zou ik het ook niet kunnen noemen. Het is iets tussenin. Ik heb al jaren het gevoel dat ik niet leef. Dat ik ergens op een druk kruispunt vast sta en maar niet kan overstappen. Het zijn die verdomde verkeerslichten die nooit op groen springen. En dus blijf ik maar wachten en hopen op dat ene moment wanneer er geen auto's meer op de baan zijn of dat er een paar vriendelijke auto-chauffeurs mij overlaten.

Ik wacht.

En ondertussen gebeurt er niets. Nee. Ik kijk maar naar al de passerende wagens met mensen in. Gelukkige mensen. Of zo lijkt het toch vanaf de plaats waar ik sta. En dus open ik vanaf morgen van de eerstvolgende auto die passeert de deur en stap ik in.

Ik ben klaar voor het avontuur!

Contacteren

2010-10-07T21:26:00.003+02:00

Ik ben vanaf nu beschikbaar op: blog.alimonia[@]gmail.com voor al uw vragen/opmerkingen/suggesties/wensen/...

Zo ziet u maar. Ik ben dichter dan u ooit had kunnen dromen!

De slaaptrein

2010-10-07T20:31:00.008+02:00

De NMBS heeft eindelijk begrepen wat ik wil én verdien: rust. En die rust vind ik tegenwoordig op de slaaptrein. En hoewel honderden andere pendelaars op mijn trein zitten, zit ik de laatste dagen alleen in mijn 'slaapkamertje'. Er is nochtans plaats voor 6 mensen. Het is niet dat ik niet wil dat ze zich bij mij plaatsen, maar de andere pendelaars vinden mij gewoonweg niet. Ik heb het geluk dat de slaaptrein vertrekt op het perron waar ik opstap. Ik laat iedereen opstappen en kies dan zorgvuldig een 'kamer' uit. Ik sluit de deur en sluit de rolluik. Kwestie van me zo snel mogelijk op mijn gemak te voelen in de donkere kamer. Wanneer de trein vertrekt, leg ik mij neer en sluit ik mijn oogjes. De volgende stations stapt er niemand mijn 'kamer' binnen. Mensen vinden een "rolluik" vreemd. Bizar. Ze durven de kamer niet te betreden en om die reden zit ik een ganse treinrit helemaal alleen. Ongestoord.

Het is niet dat ik niemand binnenlaat, maar weinigen durven de deur te openen. Alsof ze de kamer "verdacht" vinden. Alsof ze een vrijend koppel zullen tegenkomen.

Nu. Langs deze weg wil ik mijn excuses aanbieden aan al die mensen die geen zitplaats vonden. In mijn kamer was er nog plaats.

Maar u moet mij wel eerst vinden.

En de deur durven te openen.

Fotografie

2010-10-06T22:26:00.003+02:00

Oogtest

2010-10-06T21:37:00.002+02:00

Het was op een gewone werkdag dat hij mijn concentratie verstoorde. Een man van rond de 40 jaar trok mijn aandacht. Nadat ik hem 4 keer op een ganse voormiddag had zien passeren, begon ik mij vragen te stellen. "Wat doet die man hier?". "Hij zou toch niet....?". "Nee toch!". Ik had er nu wel zelf om gevraagd.

Na de eerste keer hadden mijn ogen hem grondig gecheckt en was hij goedgekeurd. Hij had dan wel niet het uiterlijk van een model, maar hij had wel charisma en een goede kledingsmaak: volledig in het zwart. Ik hou van mannen die volledig in het zwart zijn gekleed. Dat zijn mannen die 's morgens elke minuut grondig willen benutten zonder een half uur voor de kast te staan nadenken. Ze nemen gewoon iets. Iets zwart. Dat past bij alles.

Elke keer hij passeerde keek hij recht in mijn ogen. Ik hou van flirten. Het maakt je gelukkig en het gaat nooit verder dan dat.

De ganse dag verliep voor de rest vlekkeloos. Ik was een gelukkige werknemer en dus was ik rendabel voor het bedrijf. Tot ik op een gegeven moment telefoon kreeg van een vriendelijke jonge dame. Of ik misschien mijn afspraak met de oogarts was vergeten. "Verdoemme", dacht ik bij mezelf. Was dat vandaag die afspraak? Juist ja. Ik werd verwacht en haastte mij zo spoedig mogelijk naar de juiste zaal.

En toen zat hij daar. De man waar ik al de ganse dag mee aan het flirten was. "Goeiedag", zei hij mij. Een kleine glimlach verscheen spontaan op zijn gezicht. "Zet u maar neer". "U heb ik al opgemerkt" zei hij niet verlegen. "U kijkt wel boos hoor!", "maar wat is je naam?". "Excuseer?" vroeg ik hem verbaasd. "Je naam. Ik doe de administratie voor de oogarts". "ah. Alimonia".

Hij keek mij aan en noteerde mijn naam. "En wat is je gsm-nummer?" probeerde hij. Daar stond ik met mijn mond vol tanden. "Excuseer?" vroeg ik voor de tweede keer. "Moeten we bij jou niet beter een gehoortest doen?" zei hij sarcastisch. "Ik heb dat nodig voor de gegevens natuurlijk", lachte hij.

Nadat hij ondertussen alles van mij wist, werden mijn ogen getest. "Zet je bril maar af en lees maar". "Ik zie niets", zei ik serieus. "Serieus?", vroeg hij mij? "Ja" zei ik op een zeer duidelijke toon. "Ok, dan draaien we hier wat aan....en voila. Probeer maar opnieuw". "Ik zie nog steeds niets", zei ik geïrriteerd. "Dat kan niet" zei hij op een iets luidere toon. "Toch is het zo". "Geef je bril eens", beval hij.

"U heeft wel dikke glazen" zei hij op een kwetsende toon. "Ja dat weet ik ook wel", snauwde ik hem toe. "Ik heb min 7".

Hij probeerde zijn gedrag nog goed te praten, maar meer dan "nee" en "ja" heb ik daarna niet meer gezegd.

Tot binnen 3 jaar, zei ik hem nog toen ik de deur achter mij terug trok.

Het pakketje

2010-09-26T14:42:00.005+02:00

Het was op een gewone werkdag dat ik een vreemd, maar vrij groot pakket ontving. De afzender was geen onbekende. Het was een ex-collega van bij mijn vorige werkgever. "Confidentieel" stond er in het groot op geschreven. Zonder nadenken opende ik vol nieuwsgierigheid het pakket. Al vrij snel vond ik een tweede zakje. Mijn hand grabbelde in het zakje en kwam 2 latex-kousen tegen. Met rode wangen stak ik de kousen snel terug in het zakje. "Wat zit er in?", vroeg mijn bazin nieuwsgierig. "Oh niets speciaals", mompelde ik. Ik stak het zakje snel terug in de grote envelop en borg mijn cadeautje snel op in mijn persoonlijk kastje. De ganse dag liep ik met een grijns op mijn gezicht. Mijn bazin vraagt zich nu nog steeds af wat er in dat pakket zat.

Nu. Ze zal het nooit weten. Tenzij ze hier op mijn blog terechtkomt.

En dan krijgt ze er direct deze foto bij!

Gedachten

2010-09-25T11:55:00.003+02:00

Ik vecht tegen de zwarte demonen die zich blijkbaar al weken in mijn kamer verstopt hadden. Maar ik had ze natuurlijk niet opgemerkt door het zwarte behangpapier.

Blind Guardian

2010-09-25T11:17:00.009+02:00

U mag tweemaal raden welke groep ik deze avond zal zien? Juist ja. Blind Guardian! Normaalgezien zou ik super enthousiast moeten zijn, maar dat is niet het geval. Mijn humeur van de laatste weken staat op een zeer laag pitje. Ik heb geen zin. Niet in chocolade, niet in gezelschap, niet in conversaties en zelfs niet in het concert van het jaar.

Ik heb geen zin. Maar ik ga toch maar.

We zullen wel zien.

Fantasie

2010-09-22T16:31:00.004+02:00

De omvormer

2010-09-21T13:24:00.004+02:00

Al sinds enkele dagen heeft mijn trein een probleem met de omvormer. De omvormer is tegen alle verwachtingen in, zeer belangrijk. Het zorgt ervoor dat er licht aanwezig is en dat de deuren automatisch open gaan. Het technische probleem met de omvormer zorgt nu al sinds enkele weken dagelijks voor problemen met de trein. Vertragingen van minstens een half uur zijn geen uitzondering meer. En met geluk blijft het daarbij. Ondertussen zijn we de voorbije dagen al overal gedropt geweest wegens het niet verder rijden van de trein. “Trek uw plan maar, neem maar een volgende/andere trein” wordt er gefluisterd maar niet gezegd.

Een simpele mens – zoals ik – verwacht dat dit probleem vrij snel wordt opgelost, maar niets is minder waar bij de NMBS. De trein rijdt al verschillende dagen met een halfwerkende (of laten we zeggen: “niet-werkende” ) omvormer.

Ik begrijp het wel. Sinds de aankondigingen van de besparingen bij de NMBS is er geen geld meer voor techniekers, noch voor omvormers.

En dus probeer ik langs deze weg een inzamelactie te regelen.

Wie helpt ons om een omvormer te kopen? Wie is vrijwilliger om de oude omvormer te wijzigen voor een gloednieuwe?

Let op. Met die nieuwe omvormer gaan we met een versnelde snelheid rijden van 115%!

U bent gewaarschuwd.

Het vierde

2010-09-16T20:12:00.011+02:00

Vroeger zat ik op "het vierde". Het 4de verdiep om concreter te zijn. Sinds een jaar is onze dienst verhuisd naar het "eerste verdiep". Ik herinner mij de dag van de beslissing nog als gisteren. Ik was kwaad. Teleurgesteld. Droevig. Want ik hoorde thuis op "het vierde"! Op "het vierde" kende ik ondertussen iedereen. En het allerbelangrijkste, hij zat op het vierde. Maar mijn bazin had de knappe jongen een paar meter verder ook gezien. Ze had ook gezien hoe ik mijn concentratie verloor als hij was gepasseerd. En dus besloot ze - in haar ogen - wijselijk onze dienst naar het eerste verdiep te verhuizen.

Ik herinner mij de laatste dag op "het vierde" nog zeer goed. Ik bleef expres zeer laat op het werk zodat ik afscheid kon nemen. Ik stond minutenlang voor het raam. Ik kon met moeite mijn tranen bedwingen. Ik keek rondom mij en probeerde het beeld zo lang mogelijk vast te pinnen. Dit mocht ik nooit meer vergeten. Ik wandelde het hele verdiep rond. Er was praktisch niemand meer. Het hele verdiep was nu van mij. Voor de laatste keer. Ik ging naar het bureau van hem en zette mij op zijn stoel. Dit was zijn plaats. Ik keek vanaf zijn stoel rond mij. Dit waren de dingen die hij al maanden zag. Nu keek ik met zijn ogen naar zijn verdiep. Uiteindelijk nam ik afscheid. Door de verhuisdozen zocht ik mijn weg naar huis. In de trein speelde er een hele film over het vierde af.

Sinds ik op "het eerste" zit, ben ik nog zelden naar "het vierde" terug gegaan. Vandaag was de derde keer in een dik jaar tijd. Ik krijg rillingen als ik de trap op wandel. Vanaf "het derde "verdiep begint mijn ademhaling sneller te gaan. Ik heb dan ook een haat-liefde verhouding met "het vierde". Ik heb een zeer mooie tijd gehad, maar het behoort nu tot het verleden. En die tijd komt - jammer genoeg - nooit nog terug.

tenzij.....

ik intern een nieuwe functie vind.

Op "het vierde" natuurlijk!

Fotowedstrijd

2010-09-13T09:10:00.009+02:00

Het moet ondertussen twee jaar geleden zijn dat ik meedeed aan de plaatselijke fotowedstrijd. Na weken van spanning viel de - oh zo geliefde - brief in de bus. "U bent jammer genoeg niet bij de winnaars" stond er te lezen, maar ik was toch welkom op de receptie. "Misschien heeft u wel een speciale prijs gewonnen" stond er nog.

Helemaal opgetut vertrok ik naar de receptie. Ik was bij de eerste aanwezigen. Ik keek rond me en zag enkel 60+ers. Kunnen deze mensen de jongeren nu echt geen artistieke vrijheid gunnen? Toen uiteindelijk bleek dat ik bij één van de jongste kandidaten was, zag ik mijn "speciale prijs" als sneeuw voor de zon smelten. "Zelfs dat niet", zuchtte ik.

Toen uiteindelijk de jury binnenwandelde - ook al van de oude garde - knikten ze onopvallend op wat later de winnaar bleef te zijn. Het gaf me een wrang gevoel. Vriendjespolitiek? Natuurlijk! De man bleek later wel een bekende winnaar in het milieu te zijn. Samen met zijn andere vrienden van de plaatselijke fotoclub hadden ze praktisch de hele top 10 gevuld.

Na de prijsuitreiking kwam ik tijdens de receptie in gesprek met één van de juryleden. Ze nodigde mij vriendelijk uit om samen met haar al de foto's te overlopen. En zogezegd zo gedaan.

Al vrij snel werd duidelijk waarom ik niet tot de winnaars behoorde. Haar smaak kwam helemaal niet overeen met de mijne. Ze legde me uit dat ik de "regels" moest volgen. De regel van 3. Foert, de regels. Die lap ik aan mijn laars. Ik neem foto's met gevoel. Geen foto's omdat het volgens de regels een mooie foto zal opleveren.

En sindsdien doe ik niet meer mee aan die politieke fotowedstrijden.

Ik hang mijn foto's wel op in mijn kamer.

Eerlijkheid

2010-09-12T20:08:00.009+02:00

Mijn vriendenkring is niet erg uitgebreid en dat ligt niet enkel en alleen aan het feit dat mijn eisen zeer hoog liggen. Eén van de belangrijkste eis is dat mijn vrienden "eerlijk" moeten zijn.

"Kennissen heb ik niet want dat zijn afgedankte vrienden die geen tijd meer voor je hadden in moeilijke periodes. "

Ze laten enkel hun hoofd zien als alles "normaal" of "goed" verloopt.

De eigenschap eerlijkheid is niet veel mensen gegeven. Zelfs op de werkvloer zijn het enkelingen die het bezitten. Onlangs nog werd ik op een vergadering voor een verdomd feit gezet door één van mijn collega's. Een paar dagen ervoor had deze nog bij hoog en laag iets anders beweerd dan op de vergadering zelf. Mijn handeling zou ineens niet meer zo superieur zijn als men eerst tegen mij had gezegd. En hoewel ik hier een grote mond heb, ben ik in het dagelijks leven best verlegen. En dus versteende ik in de vergadering. Mijn ziel geraakte los van mijn lichaam en - zoals een doodervaring - volgde ik de vergadering vanuit de lucht. Mijn lichaam zat daar. En ik deed niets. Ik krijg mijn mond niet open om mij te kunnen verweren.

En ineens was er die knip. Diezelfde knip die een hypnotiseur doet om je weer wakker te krijgen. Ik bevond mij terug op mijn vertrouwde bureaustoel. De vergadering was achter de rug en ik had een slechte beurt gemaakt. Ik werd van dingen beschuldigd die ik helemaal niet had gedaan. Het was de lach op de mond van mijn collega die mijn geest ervan overtuigde dat ik het hier niet bij kon laten. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen en mijn verhaal te doen tegen mijn bazin.

Uiteindelijk kreeg ik mijn gelijk.
Want.

Ze zal nooit een vriendin van mij worden.

Zelfportret

2010-09-11T19:00:00.004+02:00

Muziektip 27

2010-09-11T10:42:00.004+02:00

Het was de film Les hommes et les dieux die me (opnieuw) kennis liet maken met dit ontzettend superieur muziekstuk. Alleen al voor deze passage waar de tranen over de mannen hun gezicht rollen, zou ik de film aanraden. De overige 199 minuten gebeurt er niet echt veel in de film.

Maar wat een heerlijk muziekstuk!

Quote van de dag

2010-09-08T21:04:00.001+02:00

Leef in het verleden want de toekomst is onzeker.

Een gewone vriend

2010-09-05T21:37:00.010+02:00

"Ja het is echt maar een 'gewone' vriend" heb ik deze week al 4 keer moeten zeggen. Het is met een 'gewone' vriend dat ik naar Berlijn ga. Om preciezer te zijn, het is een collega van het werk. Het is diezelfde jongen die ik enkele weken geleden een blauwtje liet lopen. Ja, hij zag mij best wel zitten, maar ik hem niet. Aan mijn hoge eisen kan hij jammergenoeg niet tippen. Ondertussen heb ik geprobeerd hem duidelijk te maken dat hij beter af is zonder mij. Dat een relatie met mij, hem alleen maar zot zou maken. Ik zou hem misbruiken. In de meeste bizarre situaties. Ik zou hem als slaaf gebruiken en als dienaar aanbieden op het internet. Ik zou geen genade kennen. Hij mag blij zijn dat ik hem van dat onheil behoed. Eigenlijk moet hij mij dankbaar zijn.

Ik denk dat hij dat nog niet goed doorheeft. En daarom vroeg ik hem om een citytrip met mij te maken. Ik beslis alles en hij moet er zich maar naar schikken. Zo ging dat ook in de relatie zijn. Kijk. Die citytrip is nogmaals het ultieme bewijs dat een relatie met mij niet de beste zet in zijn leven zou zijn.

En dus moet hij mij dankbaar zijn voor dat cadeau.

Hopelijk ziet hij dat ook binnen 8 weken wanneer hij mijn koffers draagt en zijn creditcard boven moet halen.

Vakantie

2010-09-04T09:24:00.010+02:00

Terwijl meer dan de helft van de Belgische bevolking overweegt om de zon op te zoeken - we hebben maar 118 uren zon in juni gehad -, is mijn trip al geboekt. Na mijn trip naar Londen in maart, ga ik binnenkort naar Berlijn. Geen zonvakantie dus. En zoals deze site beweert, heb ik dan ook netjes 8 weken op voorhand geboekt. Kwestie van zo weinig mogelijk te moeten betalen voor mijn citytrip.

Fotografie

2010-09-01T20:43:00.000+02:00

Lang haar

2010-08-29T18:50:00.012+02:00

Ik heb lang haar. Zeer lang haar. Soms 92 cm om precies te zijn. Soms verschiet ik er zelf van hoe lang het wel niet is. Dan kijk ik in de spiegel en draai ik mij nog een keer om: ben ik dat? Is dat de lengte van mijn haar? Ik heb al heel mijn heel leven lang haar gehad. Ik ken geen ander gevoel. Ik ben nog nooit naar een kapper geweest. Het "zalige" gevoel waar ik veel over lees (maar waar geen enkele vriendin van spreekt!), ken ik niet. Soms kriebelt het wel als ik in webmagazines blader. Dan denk ik: "ik wil deze coupe", maar na een paar dagen gaat dat gevoel weer over.

En zoals elke andere vrouw ben ik ook niet tevreden met mijn haar. Het is niet krullig genoeg om krullig gedragen te worden en niet stijl genoeg om vaak los te laten. Dus maak ik maar vlechten of steek ik het op.

Op lang (echt!) haar krijg je vaak commentaar. Sommige mensen zijn er helemaal weg van, anderen vinden het niet netjes dat het niet recht geknipt is en dat er zoveel dode puntjes zijn. Mensen zijn vervelend met hun opmerkingen. Kappers en homo's zijn de vervelendste soort.

Ooit zat ik op een "harenforum". Na een paar weken had ik het allemaal wel gezien. Tijd voor eigen maskers maken, had ik niet en de opmerking "als je naar zee gaat, mag je uw haar niet loslaten want dat is niet goed voor je haar!" trapte ik het af. Excuseer, maar het allerleukste is om je super lang haar los te laten in de wind! Ik ken geen ander gevoel dat hier nauw aan leunt. En als dat al niet mag.... Zucht.

Meneer Freddy

2010-08-28T11:00:00.014+02:00

Ik herinner mij de dag nog alsof hij gisteren was. Mijn eerste serieuze sollicitatie. Het was op een bankkantoor waar ik uiteindelijk 6 maanden zou verblijven. Meneer Freddy en de kantoordirecteur zaten al ongeduldig op mij te wachten. Meneer Freddy was een belangrijke man. Hij was de baas van al de kantoordirecteurs te samen. Het was een hele eer om mét Freddy in een kamer te zitten. Maar dat had ik op dat moment nog niet door. Meneer Freddy was klein van gestalte, kort haar en zeer indringende ogen. De meneer naast hem zag er dankzij zijn bril veel strenger uit.

Ik was zenuwachtig hoewel ik mij heel goed had voorbereid. Met mijn toenmalige aktetas stapte ik stijf, maar trots het gebouw binnen. "Ik kom voor de sollicitatie" stamelde ik aan het loket. "Oh, ga dan maar door!" riep de vriendelijke dame achter het raam. Ze stak haar duim op en ik voelde me meer dan welkom in het kantoor.

Ik zat ongeduldig te wachten tot meneer Freddy en de kantoordirecteur tijd voor mij hadden. Om mezelf te kalmeren, waren mijn ogen al op zoek gegaan naar schilderijen (je weet nooit dat ze daar een vraag over stellen!), maar ik vond er helaas geen enkele. De minuten duurden eindeloos, maar uiteindelijk kwam meneer Freddy mij dan toch halen.

Ik was nog steeds nerveus, maar Freddy probeerde mij te kalmeren. Hij sloeg er niet in, maar ik gaf achteraf toch een vrij kalme indruk. Nog voor ik goed en wel zat, werden de vragen afgevuurd. Ik kreeg een bedrukkende gevoel. Hoewel ik net van school kwam en goed opgeleid diende te zijn, kwam ik toch voor verrassingen te staan. De vragen waren helemaal niet standaard en ik moest gewoon mijn plan trekken. Maar dat kon ik.

Na een uur lieten de haaien mij los. Ik ging met een vreemd gevoel het kantoor buiten. De vrouw aan de balie zwaaide nog vriendelijk naar mij. Ze had in mij een tijdelijke collega gezien. Maar ik wou zo snel mogelijk naar huis. Ik was emotioneel moe. Ze hadden het uiterste uit mij proberen te halen. Eenmaal thuisgekomen belde meneer Freddy mij al op. "Je mag dinsdag beginnen". We waren die dag vrijdag.

De maanden die volgden beleefde ik een super tijd in het kantoor. De vrouw achter het loket werd een vriendin waar ik nu na 3 jaar nog steeds contact mee heb! Ze herinnert zich de dag van mijn sollicitatie ook nog als gisteren. Ik kwam met een ontzettend rood hoofd naar buiten! Ze had medelijden met mij. Meneer Freddy had het mij blijkbaar niet gemakkelijk gemaakt. De kantoordirecteur bleek achteraf toch niet zo streng te zijn als hij er uit zag.

Uiteindelijk zat mijn vervanging in het kantoor er bijna op. Zoals elke werknemer wou ik ook tonen dat ik in het bezit van "initiatief nemen" zat en belde meneer Freddy op. Ik had alles voorbereid. Mijn tekstje was uitgeschreven en ik ging het netjes aflezen. De kans dat ik het antwoordapparaat van meneer Freddy zou te horen krijgen was 99%. En toen nam meneer Freddy toch niet op zeker! Mijn nervositeitspeil sloeg een ongekende hoogte in. En zonder dat ik wist zei ik: "hallo meneer....Freddy". Ik hoorde hem lachen op de achtergrond (of andere mensen want meneer Freddy was op een feest). Pas na het telefoontje begreep ik wat ik gezegd had: "meneer Freddy!". Mijn lieve collega kon er goed mee lachen. Ik toen niet.

Meneer Freddy was heel vriendelijk. Hij zorgde ervoor dat ik in andere kantoren terecht kon. Maar daar was mijn plaats niet. Ik zocht ander werk en nam afscheid van meneer Freddy.

Soms kom ik hem nog tegen, meneer Freddy. En elke keer is hij zeer vriendelijk tegen mij. Het lijkt wel alsof ik de eerste was die tegen hem menselijk had gedaan en hem had aangesproken met zijn voornaam.

En dus vanaf toen zeg ik altijd en overal: "dag meneer Freddy".

Fotografie - puzzel

2010-08-26T17:43:00.008+02:00

Uit de oude doos

2010-08-26T14:32:00.008+02:00

7 jaar

Broer 4 jaar en ik 18 maanden

5 jaar

Leuk

2010-08-24T21:55:00.005+02:00

"Maar ja" stuurde hij mij uiteindelijk via sms alsof ik een compleet onnozele én overboden vraag had gesteld. Ik hoorde hem van ver al zuchten terwijl ik hem enkel had gevraagd of hij zich wel geamuseerd had met mij. Op zijn gezicht had ik de dag ervoor voldoende kunnen afleiden, maar mijn onzekerheid was de laatste weken al lang zoek. Ook de talrijke afspraakjes die we ervoor al hadden gehad, zouden een bewijs moeten zijn dat hij mij echt wel leuk vindt. Maar keer op keer begin ik eraan te twijfelen. Ik ben misschien maar een deel van een weddenschap. We zijn beiden geen 16 jaar meer, maar het kan toch? Niet?

In mijn hoofd kan alles.

Hij vindt me niet leuk. Ook al zegt hij elk uur hoe fijn hij mijn aanrakingen en kussen wel vindt. Hij komt tot rust bij mij. Zijn ogen aanschouwen mijn lichaam. We verwennen elkaar. Om beurten. En we kwamen beiden tot een hoogtepunt.

En toch vindt hij mij niet leuk. En zelfs een onnozele sms kan daar geen verandering in brengen. Of wat u gedacht?

Muziektip 26

2010-08-23T17:48:00.009+02:00

Ongeloofelijk maar waar. Ik heb nog geen enkele muziektip aan Apocalyptica geschonken. Nochtans hebben ze geniale nummers genoeg. Apocalyptica bestaat uit 3 Finnen die allemaal cello spelen (+ tegenwoordig 1 drummer-. Ze zijn bekend geworden met het coveren van Metallica nummers. Tegenwoordig hebben brengen ze eigen nummers uit. Dit jaar brachten ze hun zevende album uit, 7the Symphony genoemd. Bij veel van hun nummers worden gastzangers gevraagd.

Farewell is één van hun mooiste nummers.

Geniet ook van Nothing else matters .

Gruwelijke gedachten

2010-08-22T22:22:00.011+02:00

De tranen rollen over mijn wangen en ik kan ze niet tegenhouden. Ik wil het ook niet. Het doet me verdomd deugd. Ik ben ontzettend moe en dan lukt het me niet om mijn emoties te bedwingen.

Ik ben het beu. Beu om in andermans geest te kruipen. Ik doe niets anders. Elke persoon die ik zie probeer ik te doorgronden. Ik vertrouw niemand. Niemand. En dus heb ik geen andere keus om hun gedachten te 'stelen' want ik geloof hun woorden niet. Nooit.

Niemands gedachten zijn veilig voor mij. Ik ploeter door hun geest terwijl ze rustig genieten van een glaasje wijn. Ik wandel er doorheen en ik zie wat ik wil zien. Elke gedachte dat ze ooit gehad hebben, zie ik. Zelfs de meest gruwelijke dingen. Zo zie ik vaak hoeveel mensen er wraakgevoelens hebben gekoesterd tegenover exen. In 40% van de gevallen las ik zelfs "moord". Maar ik ben slim genoeg om te beseffen dat het maar "gedachten" zijn en geen daden.

En daarom zijn gedachten nog gruwelijker dan daden voor mij. Want alle gedachten zijn voor mij daden. Voor mij is iedereen een potentiële moordenaar. Een potentiële verkrachter en gaat iedereen vreemd. Het is lastig om in zo'n wereld te leven. Daarnet lag ik in de armen van een pedofiel, vrouwenverslindster, een hoerenloper, een verkrachter en één lieve man.

Het probleem zit hem niet enkel in het feit dat ik de gedachten kan 'stelen', maar dat ik de gedachten van hen ook kan manipuleren. Ik laat hen denken wat IK wil dat ze denken. En dan in de meeste gevallen gaat het negatief over mij. Ik wil niet dat ze positief denken over mij.

"Als ik erin slaag om negatieve dingen in hun hoofd in te planten en later deze negatieve gedachten terug te vinden alsof het echt hun gedachten zouden zijn, ben ik in mijn opzet geslaagd."

Ik vind het verschrikkelijk dat ik deze ziekelijke hobby niet kan stopzetten. Het maakt mijn wereld een stuk onaangenamer. Waar is de tijd dat ik in de armen van mijn droomman lag? Een man die enkel voor mij leefde en die mij ontzettend graag zag?

Wanneer ga ik eindelijk eens de gruwelijke gedachten uit mijn hoofd kunnen bannen?

Het koppel

2010-08-19T21:16:00.006+02:00

Ik observeer iedereen. Niemand is veilig voor mij. In de trein hou ik mij opvallend stil. Ik val niet erg op. Met mijn muziek in mijn oren, lijk ik geen gevaar te zijn. Voor niemand. Maar niets is minder waar. Ik luister de gesprekken af. Ik zet mijn muziek stiller of in de meeste gevallen volledig af. Mensen vertellen nu eenmaal meer als ze denken dat er niemand hen kan horen. Ik geniet van elk gesprek. Zo weet ik veel. Heel veel. En zonder dat ze het weten. Het zijn vaak dezelfde mensen die zich rondom mij plaatsen. Dat speelt in mijn voordeel. De hoofdstukken vormen een verhaal. Ze voelen zich veilig. Ik staar hen niet aan. Toch niet rechtstreeks. Via de weerkaatsingen in de ramen en spiegels volg ik alles op de voet. Ik mis geen woord van wat er wordt gezegd.

Ik geniet ervan. Ook het koppel hou ik al een paar weken in het oog. Ik vermoed dat ze samen zijn, maar daar ben ik niet helemaal zeker van. Ze moeten rond de 45 jaar oud zijn. De vrouw is klassiek gekleed. Haar haar meestal in een lange vlecht naar achteren. Haar gezicht is niet van make-up voorzien. Ze kijkt meestal droevig. Als ze lacht komen haar tanden bloot te liggen. Ze is geen beauty. De man is bizar. Met zijn bruine donkere jas en zijn vreemde manier van wandelen maakt hij mij bang. Hij praat niet veel. Hij doet niet veel. 's morgens komen ze samen op het station aan. Ze zitten samen in de bus. De man stapt altijd 2 meter voor haar uit. Zij loopt er als een hond achter. Soms kijkt hij achterom. Om te zien of ze nog volgt. Ze lachen dan op een vreemde manier naar elkaar. Maar ze praten niet. Soms lijkt het wel of de vrouw hem achtervolgt.

Als de trein aankomt, stappen ze beiden op. Het is de man die altijd de plaats zoekt. Mevrouw probeert altijd van plaats te veranderen, maar meneer is vrij koppig. Eenmaal ze zitten gebeurt er weinig. Ze probeert met een paar woorden een gesprek met hem te voeren, maar hij kijkt meestal - emotieloos - naar buiten. Soms gluurt hij naar mij. De vrouw kijkt mij vervolgens boos aan. Alsof ik haar iets aangedaan heb. Ik heb me ingebeeld dat ze jaloers is op mijn langere én mooiere vlecht. Mijn vlecht staat mij trouwens ook beeldig. Haar vlecht oogt saai. Eigenlijk is ze te oud voor het kapsel.

's avonds nemen ze samen de bus naar huis. Als ze hun bus missen, zetten ze zich in de stationszaal. Naast elkaar. Zwijgzaam. Ze wachten - en wachten tot de bus komt. Het is de man die het initiatief neemt. Hij merkt wanneer de bus aankomt. Mevrouw volgt hem op een paar tellen.

Ik bestudeer het koppel nu al weken en ik geraak er maar niet aan uit. Ik vertrouw de man niet. Zijn trek rond zijn mond heeft iets weg van een sarcastische lach. Hij geeft me indruk dat hij spot met zijn vrouw.

Wat zou ik toch eens graag de echte waarheid willen weten.

Meeting

2010-08-17T16:12:00.010+02:00

Het was weer even geleden maar vandaag had ik weer een vergadering. "Meeting" is een iets deftiger woord. Ik was ondertussen vergeten waarom ik deze meetings verafschuw. Om de één of andere reden doen ze me denken aan de groepswerken die ik nog op de hogeschool had. Het niveau van de groepsleden van toen, lag vandaag even hoog als de mensen die samen met mij in de meeting zaten. Laag. Zeer laag.

Ik weet niet hoe het kwam, maar het leek of ik de enigste normale oplettende persoon was. Allereerst begon onze meeting om 9.00 stipt. Zo werd dat al een paar dagen op voorhand aangekondigd. Een simpele "accept" had mijn aanwezigheid bevestigd. Om 5 voor 9 stapte ik de gereserveerde zaal binnen. Buiten de lesgever was er nog niemand aanwezig. Niemand. Zelfs geen verdwaalde man die zich van lokaal had vergist. Eén minuut voor 9 kwam er een man en vrouw binnen. Allebei rond de 30 jaar oud. Volwassen mensen zou ik ook kunnen zeggen, maar door hun gedrag tijdens de opleiding begon ik hieraan wel te twijfelen. De man had zich 3 uur nuttig bezig gehouden met het tekenen van...Ja van wat? Niets artistiek. Het waren bolletjes die samen een blad vulden. Het meisje leek op een sprekende pop. Als je op haar buik duwde zei ze af en toe iets. Erg hoogstaand was het niet - voor zo ver mijn frans reikte -

Een paar minuten na 9 kwam 75% van de rest van de groep binnen. De ene al wat meer uitgeslapen dan de andere. De lesgever wou beginnen, maar toen moest de ganse groep zich natuurlijk nog bedienen met koffie. En laat dat nu net het probleem zijn. Er was geen koffie. En zonder koffie konden deze mensen niet wakker blijven. En dus werd er getelefoneerd en dreigend gevraagd om ons lokaal van verse koffie te voorzien. Uiteindelijk konden we beginnen om kwart na 9. Ik zat er ondertussen al 20 minuten mijn tijd te voordoen. En in de business geldt toch "time money", niet? Zeker in een bank zou je denken.

De vriendelijk vrouw naast mij had haar mooi uitgedosd. Haar haren netjes opgestoken, een vleugje make-up en haar beste mantelpakje bovengehaald. Ze waande zich op een bal. Haar kledij deden vermoeden dat ze een vrij belangrijke functie bezat. Bij elk woord dat de lesgever zei (zelfs bij de inleiding!) begon mevrouw ijverig te pennen. Ik schrok. Zelfs in mijn hogeschooljaren was ik niet zo vlijtig. Ze keek me aan en ik lachte geforceerd vriendelijk. Na een paar minuten werd er ons gevraagd wie er vragen had. Zoals in de meeste gevallen had niemand vragen. 75% had dan ook de vraag niet gehoord. Soit. De vrouw naast mij had wel een vraag! Al de ogen waren op haar gericht. En toen stelde ze de vraag. Ik viel bijna achterover. Blijkbaar had ze de voorbije 10 minuten niets begrepen wat de man had verteld. Ze vroeg een compleet idiote vraag. Ik schudde mijn hoofd en kon amper mijn lach inhouden.

Ze keek mij aan en zocht bevestiging in mijn ogen dat ik het ook niet begrepen had. Ik moest haar teleurstellen. Ik had het begrepen ook al was het allemaal uitgelegd in een taal die ik niet erg machtig was.

De minuten gingen voorbij en het was tijd voor het "speeluurtje" (lees: koffiepauze). Na 10 minuten had iedereen zijn pauze genomen tot ineens de vrouw naast mij opstond. Haar pauze moest nog beginnen. In haar geval was het rookpauze. Iedereen zat ondertussen al weer netjes op zijn plaats. Te wachten. Te wachten op mevrouw en haar ondertussen zwarte longen. Zonder gêne kwam ze het leslokaal weer binnen. "Oh? Jullie waren op mij aan het wachten?" vroeg ze onnozel.

Niemand zei wat.

De les ging verder. De man naast mij had duidelijk een stuk van zijn kinderjaren gemist. Hij was ondertussen aan het tweede blad krabbels begonnen. "Je kan het straks inkaderen", fluisterde ik hem toe. Ofwel had hij mij niet goed verstaan (die franstaligen toch) ofwel begreep hij mijn opmerking niet.

De tijd vloog voorbij. Ik zat tussen een vrouw die de ene domme vraag na de andere stelde en een kleuter die dacht Picasso te zijn. En dan vergeet ik nog die man die de lesgever constant onderbrak met het stellen van vragen die hij amper begreep en zich zo interessant voelde omdat de lesgever het antwoord schuldig moest blijven.

Ik was de jongste persoon in de groep, maar ik voelde mij wel de oudste.

Te warm

2010-08-16T19:00:00.009+02:00

In 99% van de gevallen heb ik het warm. Te warm zelfs. Enkel in mijn bed ga ik bijna dood van de kou. Ik mis dan ook de warmte van een ander lichaam. Ik lig moederziel alleen in mijn bed. Enkel mijn "trol" ligt naast mij. Hij houdt de wacht. Om de nacht te overleven, slaap ik met een laken, een deken en altijd een donsdeken. Deze keer overdrijf ik niet. Zelfs in de zomer ligt mijn donsdeken op mijn naakte lichaam te blinken. Ja, toegegeven ik slaap graag naakt in de zomer. Sinds kort heb ik een geweldig donsdekenovertrek. En nu voel ik mij tenminste niet het enigste monster in de kamer.

Nee serieus. Overal heb ik het te warm en open ik al de ramen die ik maar zie. Op het werk, op de trein,... Mensen kennen mij al, maar ik geef niet op. In de trein hanteer ik het principe "wie eerst zit, doet wat hij wil". En aangezien ik opstap in het beginstation, doe ik wat ik wil en dat is het raam wagenwijd openen. Het is waar, met dat raam open kun je niet meer converseren, maar dat is niet nodig. 's avonds is toch iedereen moe. En mocht dat niet het geval zijn is dat alleen maar het bewijs dat ze niet hard genoeg werken. Op het werk is er een andere regel van toepassing: "wie naast het raam zit, doet wat hij wil". En aangezien mijn bureau naast het raam staat...

Goed. U heeft me begrepen.

Mocht u de volgende keer te koud hebben, mag u altijd mijn donsdeken lenen. Maar alleen overdag hé!

Muziektip 25

2010-08-15T15:22:00.003+02:00

Florence and the machine is hot. Niet enkel in de zin van "populair voor het moment", maar het is ook nog een knappe madam. En ze heeft een heerlijk nummer uit.

Lezen

2010-08-13T20:39:00.010+02:00

Het is zo ver. Ik heb de microbe van het lezen te pakken. In 3 weken tijd ben ik aan mijn tweede boek begonnen. Hoewel ik enkele maanden geleden nog bij hoog en laag beweerde dat ik een bloedhekel aan lezen had, ben ik nu niet meer te stoppen.

Spannend, toch? Ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen! Ga ik echt een boekenverslindster worden? Ga ik vanaf nu ook een lijst bijhouden met "boeken gelezen in 2010?" zoals ik al doe met de films?

Vrijgezel

2010-08-11T20:09:00.006+02:00

Soms vraag ik het mij serieus af of ik eeuwig zielig en alleen zal blijven. Mijn vriendinnen rondom mij zijn bijna allemaal gesetteled. De ene heeft net een huis gekocht met haar vriend. De andere woont sinds kort op een gezellig appartement. met haar vriend. Mijn vriendinnen hebben niet stilgezeten. Ze hebben er werk van gemaakt. En hoewel ik vroeger een kampioen was in het spurten, loop ik deze keer jaren achter.

Er scheelt niets met mij, hoor ik mijn vriendinnen zeggen. Je bent mooi, grappig, eerlijk, lief en speciaal. "Je komt heus de juiste man nog tegen" proberen ze mij te sussen. Maar ik zie de angst in hun ogen. Ze zeggen het mij niet, maar ik zie het wel. Ik ben al 24 jaar en nog steeds vrijgezel.

Hoewel ze bij hoog en laag beweren dat ze jaloers op mij zijn, kan ik hen daarin geen ongelijk in geven. Vrijgezel zijn is heerlijk. Je doet wat je wilt. Ik hoef met niemand rekening te houden. Ik moet naar niemand luisteren en vooral ik moet geen kritiek aanhoren. Langs de andere kant mis je al die leuke dingen zoals het heerlijk samen zijn.

Maar wegen die leuke dingen op tegen de miserie die een relatie met zich meebrengt? Is een relatie hebben echt wel zo fijn? Alles wat je niet hebt, wil je hebben. Ik toch. Eens ik het heb, ben ik het vrij snel beu.

Ik had ooit een ideale relatie. We waren het perfecte paar, maar na een jaar had ik het allemaal wel gezien. We hadden nooit ruzie en dus verveelde ik mij. Ik was jong en dus verbrak ik de relatie. Eerlijk gezegd, er gaat geen week voorbij dat ik niet aan hem denk. Hij zit nog steeds in mijn GSM onder de naam "verloren engel". Ja, hij was een engel. Hij was goed. Te goed voor mij en dus liet ik hem wegvliegen.

Sindsdien worstel ik nog meer mijn eigen dat er een normale relatie voorlopig niet inzit. Ik kan nog niet eens van mezelf houden. Hoe zou ik een relatie overleven?

En dus blijf ik de vrijgezel. De eeuwige vrijgezel. Want een vrijgezel die gaat pas slapen als hij alle sterren heeft gezien!

Datingsite

2010-08-11T19:44:00.005+02:00

Het was een pop-up dat mij op het werk in verleiding bracht. Ik klikte en voor ik het wist was ik ingeschreven en had ik een profiel aangemaakt. Natuurlijk had ik nooit gedacht dat ik mij op een dag zo zou verlagen, maar het wat te laat: ik was een volwaardig (gratis) lid. Vanaf nu zou elke man mij kunnen contacteren!

En zogezegd, zo gedaan.Nog voor mijn profiel volledig in orde was, had ik al de eerste reactie binnen. Een man van 34 die mijn profiel geweldig vond en mij beter wou leren kennen. Een snelle blik op zijn profiel bevestigde mijn vooroordelen. "Geen interesse" klikte ik zeer eenvoudig. Een jongen afwijzen was nog nooit zo snel gebeurd. Een paar seconden later had ik al de tweede reactie. Ook hier moest ik op "geen interesse" klikken. Het werkwoord roken gevolgd door "af en toe" was de druppel die de emmer liet overlopen.

Eenmaal thuisgekomen vervolledigde ik mijn profiel. Ik plaatste wat uitleg en zocht een normale foto uit. Nog geen 5 minuten later had ik al 5 reacties. Eén voor één heb ik ze moeten afwijzen. De moed zakte al in mijn schoenen.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en ging zelf op zoek naar mijn "ideale" man. Na nog geen 10 minuten hield ik het voor bekeken. Nog nooit ben ik zo'n plaats tegengekomen waar alle clichés op een hoopje liggen. "Ik zoek een leuke spontane vrouw die af en toe naar de cinema gaat". "Ik ben al zoveel gekwetst in mijn leven. Ik wil een eerlijke vrouw".

Vanaf morgen verander ik mijn profiel.

Ik zoek geen man meer. Laat mij met rust.

Film van de dag

2010-08-06T20:14:00.004+02:00

Nee. De prijs gaat niet naar Inception (een teleurstelling wat mij betreft). Het gaat naar Big Fish van Tim Burton. Meneer Burton is mijn favoriete regisseur. Ik ken geen enkele regisseur waar ik zoveel - en zo'n goede - films van heb gezien. Sleepy Hollow, Corpse Bride, Sweeney Todd, 9,... En ook Big Fish past nu perfect in dit rijtje.

Big Fish is heerlijk om naar te kijken omdat het verhaal vertelt wordt aan de hand van verschillende verhaaltjes. Zoals elke film van Tim Burton komen er geregeld vreemde figuren over de vloer. Een geniale film wat mij betreft. Deze keer slaagt Tim Burton wel in het feit om de film emotioneel te maken.

Probleem

2010-08-03T21:42:00.003+02:00

Ik heb een probleem. Iets dat ik maar niet opgelost krijg. Of laten we zeggen: niet opgelost wil krijgen. Om mijn probleem te vergeten doe ik zo veel mogelijk om mijn geest dit te laten vergeten. Ik speel een spel met mijn geest. Ik hou het voor de zot. Ik doe aan zelfbedrog. En tot nu lukte mij dat aardig. Op sommige momenten is het moeilijk en drijft mijn probleem naar de oppervlakte, maar tot nu toe heeft dit nooit tot problemen geleidt. Ik onderdruk mijn probleem. Ik doe alsof het er niet is. Maar vorige nacht heeft mijn probleem een uitweg naar mijn dromen gevonden. Ik werd gewoon geconfronteerd met mijn probleem. Mijn probleem dat er niet is! Ik werd wakker met een vreselijk gevoel.

Wat moet ik doen als ik zelfs al in dromenland niet meer safe ben?

Ik wil dat het stopt.

Nu.

De vrouw in de hoek

2010-08-03T21:18:00.005+02:00

Ik zie haar weer. De droevige vrouw in de hoek van de kamer. Ik ken haar, maar ik wil geen contact meer met haar. Ze is de weerspiegeling van hoe ik mij voel. Droevig. Voor de buitenwereld probeer ik deze vrouw te verbergen. Niet enkel voor de buitenwereld, maar ook voor mezelf. Ik ben bang voor haar.

Elke keer opnieuw als ik met haar wil communiceren lijkt de afstand tussen ons groter dan ik ze oorspronkelijk in gedachten had. Het lijkt wel een eeuwigheid te duren voor ik bij haar kan geraken. En elke keer dat ik denk dat ik daar bijna ben, is er weer die muur die ik eerst niet had opgemerkt.

De tocht is eindeloos en zwaar. Het is mij voorlopig nog niet gelukt om bij haar te geraken. Mijn energie blijkt elke keer minder te zijn dat de kracht die ik voel om tot deze dame te geraken.

En nu zie ik haar weer. De huilende vrouw. Moederziel alleen in haar hoekje. En nu zeg ik foert. Foert, want al die andere keren kon ze het ook redden zonder mij.

Werken!

2010-08-03T19:42:00.015+02:00

"Wat doe jij bij een bank?" vroeg hij mij op een zwoele avond. "Goeie vraag", dacht ik bij mezelf. Maar aangezien hij niet de eerste was die mij deze vraag al eens had gesteld, had ik al een perfect voorgekauwd antwoord klaar: "werken". Met zijn donkerbruine ogen keek hij mij aan en lachte. Hij kwam een beetje dichter tegen mij liggen en liet de haarlokken uit mijn gezicht verdwijnen. "Nee, maar serieus. Wat doe je daar toch? Je hebt zoveel creativiteit in je zitten. Daar ben je toch niets mee in die bank? Ben je daar wel gelukkig?", vroeg hij mij.

"Ik doe mijn werk graag", probeerde ik hem te overtuigen. Ik probeerde even snel mijn toenmalige sollicitaties voor de geest te halen en vertelde hem wat ik toen ook zei. "Mocht ik een fout maken dan goochel ik gewoon met de cijfers. Kwestie van mijn creativiteit nuttig te gebruiken, toch?". Hij lachte want hij wist dat ik overdreef zoals ik wel vaker deed. "Serieus", suste ik hem "ik doe mijn werk graag". Ik zag dat hij het nog steeds niet begreep. "Mijn werk is perfect voor mijn zieke geest. Ik kan mij op allerlei momenten van de dag als iemand anders gedragen. Mijn mantelpakjes zijn ideaal om mij superieur te voelen. Mijn aktetas - die ik trouwens niet meer gebruik omdat je er geen simpele appel in weg kunt steken - doet mij belangrijk voelen. Alles wat ik in het echte leven niet kan zijn Niet superieur en niet belangrijk". Ik zag de blik in zijn ogen veranderen, maar nog hij zijn lippen kon bewegen, had ik hem al het zwijgen opgelegd door hem passioneel te kussen.

"Wat doe ik toch in die bank?" dacht ik de hele nacht. De vraag was al lang uit zijn geest verdwenen toen ik in zijn armen lag en hij mijn naakt lichaam aanschouwde, maar ik kon het maar niet vergeten. Ook de laatste weken heb ik maar één vraag voor mezelf: "wat doe ik toch bij die bank?". "Werken" zegt er dan een automatisch stemmetje. Werken, zeg ik dan luidop met mijn eigen stem zodat ik het zeker geloof. Aan je eigen stem twijfel je immers niet.

Als ik mijn ogen sluit en mij de vraag herformuleer kom ik iets heel anders uit. Ik zou heel graag balletdanseres worden. Liefst van al nog choreograaf. Of fotograaf. Of werken achter de schermen bij de VRT. Of reclameaffiches ontwerpen. Of regisseur van videoclips zijn. Of misschien zelfs detective. Of make-up artieste. Ja, alles behalve werken in een bank.

En toen gingen die ogen weer open en wist ik het antwoord weer dankzij de stem: "werken"

Lekker wijf

2010-07-31T10:03:00.005+02:00

"Hey lekker wijf" riep de half ontblote man naar mij. "Excuseer?", vroeg ik hem terwijl ik mij naar hem omdraaide. De blik in zijn ogen verraadde dat hij niet had verwacht dat ik zou reageren. "Excuseer, wat zei u daar?" probeerde ik nog één keer. "Lekker wijf" zei hij nogmaals maar deze keer met een pak minder zelfvertrouwen. Ik lachte. "Wijf?", probeerde ik zelf eens. "Ja wijf", fluisterde hij. "Lieverd", zei ik hem. "Ik zal het je voor één keer en de laatste keer uitleggen: ik ben GEEN wijf. Vandaag niet. Morgen niet en gisteren niet. Een wijf is iemand waar je geen respect voor hebt. Die je gebruikt als troffee om aan je vrienden te showen. Een wijf is iemand die niets zinnigs kan zeggen. Die beter haar mond kan houden. Voor een wijf heb je geen gevoelens. Je gebruikt ze enkel en alleen voor de goeie sex. Kijk. Ik ben geen wijf. Of zie ik er zo uit misschien? Begrepen?"

Hij stond perplex.

"Begrepen?" vroeg ik nog een keer.

"Ja", zei hij terwijl zijn ogen me ontweken.

"Goed", zei ik trots. "Laat het een les zijn dat je nooit nog vergeet" en ik vertrok.

"Ik wou gewoon zeggen dat je lekker bent....." hoorde ik hem nog mompelen in de verte.

Zelfportret

2010-07-29T21:23:00.002+02:00

2 jaar 5 weken 6 dagen

2010-07-29T19:53:00.005+02:00

Zolang is het exact geleden dat één van mijn vriendinnen een ingreep liet ondergaan. Plastische chirurgie om iets specifieker te zijn. Blijkbaar was ze zo jaloers op mijn boezem - tja - dat ze een borstvergroting liet uitvoeren. Een wijzing van letter B naar C. De ingreep zorgde ervoor dat er verschillende deuren voor haar opengingen. Letterlijk én figuurlijk wel te verstaan. Haar armen deden in het begin zoveel pijn dat ze zelfs geen boeken kon vasthouden, laat staan een deur openen. En dus deden wij - haar toffe vriendinnen - dat zonder te morren. In de letterlijke zin had ze na haar borstoperatie vrij snel een vriend. Kortom, de ingreep had haar zeker geen windeieren gelegd.

Ik heb ook een ingreep ondergaan. Exact 3 jaar 4 weken en 20 dagen geleden. Geen fysieke, maar een geestelijke. Het vergde ontzettend veel moed, maar uiteindelijk heb ik de stap genomen. Ik heb mijn geest kunnen loskoppelen van mijn lichaam. Pijnlijk was het niet. En niemand ondervond er last van. Niemand moest deuren voor mij openen. Mijn ingreep is ook niet definitief. Ik kan het elk moment terug ongedaan maken. Het is maar die "klik" die ik moet maken.

Ik heb mijn geest kunnen loskoppelen van mijn lichaam. Dat zorgt ervoor dat ik net als mensen die plastische chirurgie hebben ondergaan zich niet kunnen aanvaarden in de spiegel. Wat er in hun hoofd zit, zien ze niet meer in de spiegel. De borsten zijn groter - de neus staat meer naar links - het vet is weg - de rimpels zijn verdwenen,... Ik kan me ook maar niet aanvaarden. De spiegel toont wat anders dan ik in mijn hoofd heb. Dit zorgt ervoor er deels voor dat ik niet met complimenten overweg kan. Wat de mensen zien, zie ik maar niet in die spiegel. Ik heb me jaren en jaren weggestoken achter jassen, truien en andere mensen.

Maar ik mag gezien worden. Ja toch? Zo zonder hoofd....

Londen

2010-07-28T21:21:00.000+02:00

Mijn ideale man

2010-07-24T18:06:00.015+02:00

Ik ben single. En dat al veel te lang. Aangezien ik niet op reis ga, heb ik alle tijd om tijdens mijn verlof op zoek te gaan naar mijn ideale man. Maar hoe ziet deze man er uit? Goeie vraag.

Mijn ideale man:
- hoewel bijna alle vrouwen beweren dat het uiterlijk geen rol speelt, speelt dat voor mij wel een rol. Hij mag geen super knappe man zijn want dan verlies ik hem toch direct aan één of andere schoon grietje. Hij moet een "speciale" schoonheid bezitten waarvan zijn ogen het belangrijkste zijn. Mijn voorkeur gaat lichtjes naar mannen met lang haar. En liefst in het bezit van wat borsthaar. Hij mag ook niet te groot zijn want ik moet mij belangrijk voelen in de relatie. Ik moet naar de buitenwereld het idee kunnen uitstralen dat ik de baas ben in de relatie. In de werkelijkheid mag hij de baas zijn. Ik zal wel het slavinnetje spelen.

- vrouwen kicken op geld. Ik ben daar geen uitzondering op. Ik val niet op mannen die het geld door ramen en deuren gooien. Ik wil een spaarzame jongen die zijn geld spaart....ja voor mij natuurlijk!

- Ik wil een speciale man. Een man waarvan zijn vrienden "het is ne speciale se". Ik wil geen normale jongen.

- qua muzieksmaak doe ik niet moeilijk. Alles is aanvaardbaar zolang het maar geen: r&b, dance, hip hop of reggae is. Kortom, hij moet goede muziek (lees: metal/rock en/of klassieke muziek) kunnen appreciëren. Van cello-tonen moet hij geil worden.

- ik wil een duistere man. Een man die zwarte kamers geen probleem vind en zijn lief in de slaapkamer met draken wilt delen. Een man die plaats heeft voor 5 duistere puzzels op te hangen.

- mensen observeren is leuk. En dus moet mijn vriend dat ook leuk vinden.

- liefst van al heeft hij niet te veel vrienden en vriendinnen. Zodat de kans dat we uitgenodigd worden om naar hier en daar te gaan minimaal is. 's avonds wil ik mijn vriend bij mij.

- om een relatie met mij te kunnen overleven moet je jongen over een eindeloos geduld beschikken. Hij moet ook eerlijk zijn. Heel eerlijk. Ik haat mensen die zitten te liegen om toch maar geen problemen op hun nek te schuiven. Eerlijkheid is super belangrijk.

- ik wil geen super intelligente man die mij constant het gevoel geeft dat ik dom ben, maar een "onnozele" moet ik ook niet hebben. Ik wil iemand die iets van de wereld kent (liefst, want mijn aarderijkskundekennis is klein) en mijn kennis graag wilt vergroten. (zodat we eens eindelijk winnen op een quiz)

- ik hoef geen man die enkel tevreden is met materialistische dingen. Hij moet tevreden zijn met mijn zelfgemaakte cadeaus.

- ik wil een man waarmee ik uren serieus kan praten over de onzin van het leven. Die mijn "dramakunsten" doorziet en mijn tranen wegkust met zijn zwoele lippen. Een man die meegaat in mijn negativiteit en achteraf zegt dat ik een "lief zot geval" ben.

- humor is belangrijk. Iedereen heeft humor. De mijne is sarcastisch/droog. Vette humor hoort dus niet bij mij.

En last but not least moet hij natuurlijk een ontzettende grote fan zijn van mijn blog.

Mocht u zo iemand kennen, mag u hem altijd inpakken (want zonder dwang zal hij niet naar me komen) en opsturen naar:

Meesteres Alimonia
Zwarte drakenstraat 666
9999 ZWARTE WOUD

P.S Gelieve gaatjes in de verpakking te prikken of de reis zou nogal snel ten einde kunnen lopen.

Rust

2010-07-21T21:30:00.003+02:00

Mijn geest draait de laatste tijd overuren. Ik weet niet hoe het komt, maar ik vind maar geen rust in mijn hoofd. Niets maar dan ook niets kan mijn hoofd leegmaken. Zelfs tot in mijn dromen vallen mijn gedachten mij lastig. Ik probeer er van weg te lopen, maar om één of andere reden kom ik ze altijd weer tegen. Het is alsof ik in een doolhof zonder uitgang zit.

"I can't sleep so I take a breath and hide behind my bravest mask,
I admit I've lost control."

Anathema - Lost control

Het is best frustrerend. Ik wil geen confrontatie met mijn gedachten. Ik ben zelf de beheerder van mijn gedachten. Ik wil de controle over mijn eigen gedachten hebben. Ik alleen. Maar aangezien ik zoveel energie moet steken om de gedachten die ik niet gecreëerd heb te moeten omzeilen, heb ik geen tijd meer om er nieuwe te maken.

En dus heb ik een hoofd vol gedachten die ik niet wil.

Ik wil dat het stopt. Die gedachten.
Ik wil rust.

Beroemd (deel II)

2010-07-20T20:19:00.004+02:00

Wat had ik toen u gezegd?

Borsten

2010-07-20T19:53:00.007+02:00

Ze zijn enorm. Mijn borsten. Vandaag toch. Onlangs trakteerde ik mezelf op een nieuwe bh. Geen gewone bh, maar een een gewatteerde push-up bh (een watte? ja mannen, dit is gewoon een bh waar materiaal inzit om uw borsten groter te laten lijken. Het is een maar een illusie). Soit. Het resultaat is nu dat ik ineens enorme borsten heb.

Mijn borsten. Daar ben ik trots op. Als het één lichaamsdeel is waar ik met plezier naar kan kijken, dan zijn het wel mijn borsten. Ze zijn perfect! Mensen die ze al hebben kunnen bewonderen beamen mijn mening hierover. Nochtans begrijpen de mannen mij niet. Mijn benen wil ik niet showen (laat staan dat ze ze mogen aanraken), maar mijn bh gaat zonder probleem als eerste kledingstuk uit. Ik heb ook niets te verbergen. Mijn borsten zijn even groot als je ze ziet mét bh. Bij mij is er geen gevaar voor verrassing. Behalve vandaag dan. Want vandaag heb ik echt enorme borsten. Ik had het gevoel dat iedereen dacht dat ik een borstvergroting had laten ondergaan. Niet dus. Wat een stukje textiel toch al niet te weeg kan brengen!

Voor al die mannen die mijn perfecte borsten missen. Geen paniek. Morgen zal ik een borstverkleining laten uitvoeren.

Make up

2010-07-17T09:20:00.006+02:00

De wallen onder mijn ogen verraden mijn nachtelijk gehuil. Geen probleem denk ik bij mezelf. Make up hebben ze niet voor niets uitgevonden. En dus haal ik mijn camouflagemateriaal uit mijn kast. Vroeger was het wel anders. Dan schreeuwde ik het van de daken dat ik "make up" voor barbies vond. Dat je u niet moest schamen voor je gezicht en je niet zo flauw moest doen voor wat oneffenheden. Ik vond meisjes die riepen dat ze niet zonder make-up buiten gingen "brainless". Ik vond ze dom. Stom. Belachelijk. En noem maar op.

Nu behoor ik zelf tot die categorie. Ik weiger om buiten te komen zonder mascara. Voor de rest pruts ik niet te veel aan mijn gezicht. Als ik niet goed genoeg ben zonder 10 cm bruin poeder, hoeft het voor mij niet. Dan mogen ze van mij part geilen op barbiepoppen. Die zijn er perfect uit. Over hun hele lichaam!

Maar nu zit ik nog steeds met die wallen. En om eventuele vragen de mond te snoeren, smeer ik een wat smurrie op mijn gezicht. Leve make up.

Fijne vakantie!

2010-07-15T22:24:00.002+02:00

Momenteel behoren volgende muziekstukken tot mijn "vakantiewerk". Ik wens u ook een fijne vakantie toe!

En ik ben ook nog dit aan het oefenen. Let op de rechterpersoon want dat wordt mijn partij.